III KZ 16/19

Sygn. akt III KZ 16/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska w sprawie D. K. skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 czerwca 2019 r. zażalenia skazanego, na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w […] postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II AKa […], na podstawie art. 126 § 1 k.p.k., odmówił skazanemu D.K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II AKa […], albowiem skazany nie wykazał, iż niedotrzymanie tego terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Na to postanowienie zażalenie złożył skazany podnosząc, iż w jego ocenie, obowiązek złożenia wniosku o doręczenie przedmiotowego wyroku z uzasadnieniem obciążał reprezentującego go obrońcę, a on sam o wyroku dowiedział się dopiero wówczas, gdy otrzymał wezwanie do obycia kary. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl artykułu 126 § 1 k.p.k. warunkiem przywrócenia stronie terminu zawitego jest wykazanie, że niedotrzymanie tego terminu nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych. W ocenie Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby fakt niedotrzymania terminu wystąpił z przyczyn od niego niezależnych. Prawidłowo bowiem Sąd Apelacyjny w […] przeanalizował i rozważył wszystkie podane przez skazanego we wniosku o przywrócenie terminu argumenty, zarówno te dotyczące podnoszonego przez niego braku wiedzy o wydanym wyroku sądu odwoławczego jak i te związane z obowiązkami reprezentującego go obrońcy. Słusznie również Sąd zauważył, że D. K. został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy apelacyjnej w trybie art. 133 k.p.k., a obecnie dąży jedynie do przerzucenia odpowiedzialności na jednego ze swoich z obrońców, całkowicie pomijając fakt, iż był reprezentowany również przez drugiego obrońcę. Nadto nie wykazał skarżący, aby czynnościom reprezentujących go obrońców można było rzeczywiście zarzucić uchybienia, które uzasadniałyby konieczność przywrócenia terminu zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.