III KZ 208/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Cieślak (sprawozdawca). Sędziowie: K. Grzebuła, S. Mirski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Olborski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Klemensa S. i innych, oskarżonych z art. 200 § 1 i art. 202 § 2 k.k., po rozpoznaniu zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Najwyższego w Toruniu z dnia 15 listopada 1979 r. i po wysłuchaniu wniosku prokuratora oraz po zapoznaniu się z pisemnym wnioskiem Prokuratury Generalnejpostanowił uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w Toruniu do merytorycznego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Toruniu postanowieniem z dnia 15 listopada 1979 r. postanowił na podstawie art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k. zwrócić akta sprawy Zdzisława W., Ryszarda O., Adama L., Klemensa S., Andrzeja K., Tadeusza C. i Janusza Ł. Prokuratorowi Rejonowemu w Grudziądzu w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego przez:1) ustalenie instytucji państwowych pokrzywdzonych w związku z nadużyciami dokonywanymi w stacji CPN Nr 53 w G.;2) ustalenie, a następnie przesłuchanie w charakterze świadków kierowców jednostek gospodarki uspołecznionej dokonujących nadużyć we współdziałaniu z pracownikami stacji CPN Nr 53 w G., oskarżonymi w niniejszej sprawie, co do których to kierowców postanowieniem Prokuratora Rejonowego w G. z dnia 18 lipca 1978 r. materiał dowodowy został wyodrębniony do osobnego postępowania, ewentualnie także i tych, którzy nie zostali objęci wyżej wymienionym postanowieniem, a co do których ustalenia kontroli wewnętrznej wskazują, że dokonywali oni kradzieży benzyny we współdziałaniu z oskarżonymi, pracownikami CPN Nr 53 w G.;3) powołanie biegłego z dziedziny techniki samochodowej i eksploatacji pojazdów oraz zlecenie mu opracowania opinii obrazującej w sposób zindywidualizowany wyliczenie wartości zagarniętej benzyny przez poszczególnych oskarżonych pracowników CPN Nr 53 w G., do którego to wyliczenia powinny posłużyć karty drogowe i rachunki na paliwo przedstawione przez kierowców zatrudniającym ich jednostkom gospodarki uspołecznionej oraz wszelkie dostępne dokumenty pozwalające odnieść poszczególne wypadki kradzieży benzyny do konkretnych sprzedawców i nalewaczy.Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem prokuratora.Zażalenie zarzuciło obrazę art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającą na wydaniu postanowienia na posiedzeniu już po zakończeniu przygotowań i wyznaczeniu rozprawy głównej, o czym zawiadomiono strony, jak również na uznaniu, że postępowanie przygotowawcze dotknięte jest istotnymi brakami, których usunięcie przez sąd powodowałoby znaczne trudności, podczas gdy w rzeczywistości zastosowanie przez Sąd Wojewódzki wytycznych Sądu Najwyższego w tej sprawie nie doprowadziłoby do naruszenia zasady podziału ról w postępowaniu karnym i nie nałożyłoby na Sąd Wojewódzki konieczności przeprowadzenia czynności śledczych.W konkluzji zażalenie zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Toruniu w celu rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Na wstępie należy podkreślić, że nie można zgodzić się z podniesionym w zażaleniu zarzutem obrazy art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającym na wydaniu postanowienia na posiedzeniu po zakończeniu przygotowań do przeprowadzenia rozprawy głównej.Przepis art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k. nie określa, w jakiej fazie przed rozprawą główną może nastąpić zwrot sprawy do uzupełnienia śledztwa, wobec czego należy uznać, że taki zwrot sprawy może nastąpić również nawet po wyznaczeniu rozprawy głównej i zawiadomieniu stron o terminie tej rozprawy.Nie stanowi zatem obrazy wskazanego wyżej przepisu dokonanie przez Sąd Wojewódzki zwrotu sprawy już po wysłaniu stronom i świadkom zawiadomienia o terminie rozprawy głównej.Kwestia, w jakiej fazie postępowania sądowego przed rozprawą główną następuje zwrot sprawy do uzupełnienia postępowania przygotowawczego, jest w szczególności pozbawiony znaczenia w postępowaniu sądowym, toczącym się po uchyleniu wyroku pierwszej instancji przez sąd rewizyjny i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Zażalenie nie uwzględnia w rozpatrywanej kwestii orzeczeń Sądu Najwyższego, odnoszących się do powyższego zagadnienia, a wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 listopada 1979 r., stanowiącego ustosunkowanie się do wywodów zażalenia.W dwóch powołanych przez sąd pierwszej instancji uchwałach składu siedmiu sędziów Sąd Najwyższy ustosunkował się do wyżej rozpatrywanych kwestii i nie zachodzi potrzeba powtarzania argumentacji zawartej w tych uchwałach (OSNKW 1970, z. 4-5, poz. 36 i OSNKW 1975, z. 1, poz. 2).Nie można jednak odmówić racji pozostałym wywodom zażalenia, kwestionującym zwrot sprawy prokuratorowi do uzupełnienia postępowania przygotowawczego (...).