III KZ 21/16

Sygn. akt III KZ 21/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie A. B., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 kwietnia 2016r., zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lutego 2016r., odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 4 lutego 2016r., p o s t a n o w i ł pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE Pismem z dnia 26 sierpnia 2015r. A. B. wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym (k. 671). Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2015r. uwzględniono wniosek skazanego (k. 680). Wyznaczony z urzędu obrońca sporządził opinię o braku podstaw do sporządzenia kasacji (k. 684-687). W dniu 25 stycznia 2016r. do Sądu Okręgowego w G. wpłynęło kolejne pismo skazanego, w którym wyrażając dezaprobatę dla powyższej opinii, skazany złożył ponowny wniosek o ustanowienie mu kolejnego obrońcy z urzędu (k. 696-696v). Postanowieniem z dnia 4 lutego 2016r. został on rozpoznany odmownie (k. 698). Skazany zaskarżył to postanowienie. W konsekwencji zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniesionego zażalenia. U podstaw takiego rozstrzygnięcia legło twierdzenie, że w postępowaniu okołokasacyjnym na odmowę uwzględnienia 2 wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu środek odwoławczy nie przysługuje (art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k.) Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Rozpoznanie przyjętego i przedstawionego Sądowi Najwyższemu zażalenia okazało się niedopuszczalne. Wniosek powyższy wynika z zaprezentowanego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013r. w sprawie sygn. IV KZ 30/13 poglądu, zgodnie z którym interpretacja określonego w art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k. zwrotu „nie przysługuje” winna być analogiczna (zakaz interpretacji homonimicznej) jak jego odpowiednika użytego przez ustawodawcę w treści art. 426 § 1 k.p.k. Na gruncie tego przepisu wypracowano jednolity dorobek orzeczniczy, który nie pozostawia wątpliwości co do sposobu postępowania w przypadku złożenia określonego w nim środka odwoławczego. Za taką wykładnią art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k. przemawiają także niezwykle istotne względy celowościowe szeroko omówione w powołanym judykacie. Przechodząc zatem na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należało, że złożenie zażalenia na odmowę wyznaczenia adwokata lub rady prawnego w celu sporządzenia kasacji nie powinno wywoływać żadnych skutków prawnych, a zwłaszcza obligować prezesa sądu ani innych podmiotów wymienionych w art. 93 § 2 k.p.k. do podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych. Brak w szczególności podstawy prawnej do wydania – jak uczyniono to in concreto - zarządzenia o odmowie przyjęcia środka odwoławczego w trybie określonym w art. 429 § 1 k.p.k.; wystarczająca pozostawała tu reakcja o charakterze administracyjno-porządkowym. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.