III KZ 23/13

Sygn. akt III KZ 23/13 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie z wniosku E. T. o wznowienie postępowania w sprawie II K …/10 Sądu Rejonowego w H., zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 11 stycznia 2011 r., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 czerwca 2013 r., zażalenia E. T. na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 10 kwietnia 2013 r. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie II K …/10 Sądu Rejonowego w H. złożonego przez E. T., wobec nieusunięcia przez nią w zakreślonym siedmiodniowym terminie braku formalnego tego wniosku, poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego. Zażalenie na to zarządzenie złożyła E. T. Podniosła w nim okoliczności – w jej ocenie – świadczące o nierzetelności postępowania, którego wznowienia się domaga. Dołączyła do zażalenia kserokopie dokumentów, które miałyby to potwierdzać. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym. 2 Zaskarżone nim zarządzenie wydano w oparciu o obowiązujące przepisy karnej ustawy procesowej. Ich przestrzeganie – w zaistniałej w sprawie sytuacji – było obowiązkiem organu procesowego, który to zarządzenie wydał. Nie ulega wszak wątpliwości, że jeden z przepisów tej ustawy, to jest art. 545 § 2 k.p.k., wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski dla czynności procesowej sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania. Oznacza to, że tylko wniosek przestrzegający ów nakaz, a więc sporządzony i podpisany przez radcę prawnego lub adwokata, może być przyjęty do merytorycznego rozpoznania. Stąd też zasadnie, w oparciu o przywołane w podstawie prawnej zaskarżonego zarządzenia przepisy, odmówiono przyjęcia dotkniętego brakiem formalnym wniosku skoro był on sporządzony i podpisany przez samą E. T. i nastąpiło to w sytuacji kiedy była ona wezwana do usunięcia tego braku formalnego wniosku, czego jednak nie uczyniła. Okoliczności przez skarżącą podnoszone w zażaleniu nie mają, i mieć nie mogą, w niniejszym postępowaniu żadnego znaczenia. Jego przedmiotem jest przecież tylko kwestia oceny poprawności owego zarządzenia z punktu widzenia obowiązujących przepisów, w stwierdzonej in concreto sytuacji procesowej. Nie jest zaś nią kontrola zasadności skazania wnioskodawczyni, czy istnienia w ogóle podstaw do wznowienia postępowania w jej sprawie. To bowiem przekracza możliwy in concreto zakres kontroli instancyjnej, zdeterminowany przez ten incydentalny charakter niniejszego postępowania. Z tych wszystkich względów, postanowiono jak wyżej.