III KZ 30/20

Sygn. akt III KZ 30/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie A. G. skazanego z art. 279 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 27 maja 2020r. zażalenia obrońcy na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego-Odwoławczego Sądu Okręgowego w L. z dnia 19 lutego 2019r., sygn. akt WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 23 października 2019r., sygn. akt V Ka (…), p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Prezesowi Sądu Okręgowego w L. UZASADNIENIE Przewodniczący V Wydziału Karno-Odwoławczego Sądu Okręgowego w L., zarządzeniem z 19 lutego 2020r., odmówił przyjęcia kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w L. z 23 października 2019r., podając, że podniesiony w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzut nie mieści się w katalogu uchybień stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze i nie wskazuje na zaistnienie innego rażącego naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Na zarządzenie to złożył zażalenie obrońca skazanego A. G. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Ugruntowany w judykaturze jest pogląd, że kontroli formalnej nie podlega to, czy zarzut kasacyjny sformułowano poprawnie, czy wskazane uchybienia rzeczywiście miały miejsce, czy mają one in concreto charakter rażący i czy mogły wpłynąć na orzeczenie, gdyż jest to już badanie zasadności zarzutów, a to nie leży w gestii prezesa sądu (zob. post. SN z 8 czerwca 2004r. IV KZ 18/04). Poza rozważaniami prezesa sądu pozostawać zatem muszą wszystkie te kwestie, bo dotyczą one nie dopuszczalności, ale zasadności kasacji (zob. post. SN z 8 lipca 2003r., V KZ 24/03). Zamieszczony w art. 523 § 1 zd. 2 k.p.k. wyraz ,,wyłącznie” należy rozumieć w ten sposób, że nie jest dopuszczalne zaskarżenie kasacją wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, jeżeli podnosi się jedynie zarzut jej niewspółmierności. A contario wolno w kasacji twierdzić, że kara jest niewspółmierna, pod warunkiem jednak, iż zarzuca się rażącą obrazę prawa materialnego lub procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia o karze (zob. wyr. SN z 3 listopada 1994r. IV KKN 206/99, OSNKW 2000, z. 1-2, poz. 15). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, trzeba stwierdzić, że co prawda apelacja skazanego podnosiła tylko zarzut z art. 438 pkt 4 k.p.k., ale w kasacji wcale tego zarzutu wprost nie powtórzono. Obrońca był zdania, że Sąd odwoławczy rażąco naruszył art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez dokonanie niedostatecznej analizy argumentów wyłożonych w zwykłym środku odwoławczym. Nieuprawnionym postąpieniem podmiotu, który wydał zaskarżone zarządzenie, było snucie rozważań na temat tego, czy doszło do ,,rażącego” naruszenia prawa na etapie postępowania apelacyjnego i czy mogło ono wywrzeć ,,istotny” wpływ na treść orzeczenia. W ten sposób autor kwestionowanego zarządzenia wykroczył poza przyznane mu uprawnienia określone w art. 530 § 2 k.p.k. W konsekwencji niezbędne stało się wydanie orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. Badając ponownie warunki formalne kasacji, konieczne będzie zastosowanie się do zaprezentowanych wyżej uwag odnoszących się do granic 3 kontroli sprawowanej przez prezesa sądu, przewodniczącego wydziału lub upoważnionego sędziego.