III KZ 56/13

Sygn. akt III KZ 56/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie M. P. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 września 2013 r. zażalenia skazanej na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 lipca 2013 r., odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie II K …/06 Sądu Rejonowego w R. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono, na podstawie art. 120 § 2 w zw. z art. 429 § 1 i art. 545 § 1, przyjęcia wniosku M. P. o wznowienie przytaczanego na wstępie postępowania, wobec tego, że wnioskodawczyni – wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku, polegającego na jego niesporządzeniu i niepodpisaniu przez adwokata – braku tego nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W zażaleniu wniesionym na to zarządzenie M. P. podnosi, że nie stać jej na ustanowienie adwokata z wyboru (jest osobą bezdomną, uzależnioną od alkoholu, utrzymuje się z pracy dorywczej) i dlatego nie uzupełniła wymienionego braku swojego wniosku, który jest merytorycznie uzasadniony. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie może być uwzględnione. Zgodnie z treścią art. 542 § 2 k.p.k. w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o wznowienie prawomocnie zakończonego procesu, obowiązuje 2 tzw. przymus adwokacko-radcowski. Z okoliczności sprawy wynika zaś, że M. P. złożyła wniosek o wznowienie postępowania sporządzony osobiście, co przesądza o tym, iż pismo to jest obciążone takim – nieuzupełnionym w terminie – brakiem formalnym, który uniemożliwia przyjęcie tego wniosku. Wypada zauważyć, że wnioskodawczyni wystąpiła o wyznaczenie jej obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie, jednak zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2013 r. wniosku tego nie uwzględniono, stwierdzając w uzasadnieniu, iż złożonymi dokumentami (świadczącymi o istnieniu możliwości zarobkowych oraz o nadużywaniu alkoholu) nie wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrońcy z wyboru. Wniesione zażalenie podnosi argumenty przeciwko temu stanowisku. Jednakże, w tym miejscu trzeba odwołać się do tego nurtu orzecznictwa Sądu Najwyższego (uchwała SN z dnia 16 grudnia 2003 r., I KZP 35/03, OSNKW 2004, z. 1, poz. 5; postanowienie SN z dnia 12 czerwca 2007 r., V KZ 36/07, lex 475341; postanowienie SN z dnia 31 października 2012 r., V KZ 63/12, lex 1226798), w którym wskazuje się, że zarządzenie o odmowie wyznaczenia adwokata z urzędu do sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania nie podlega badaniu w trybie odwoławczym. Odsyłając do obszernych wywodów prawnych, zawartych w przytoczonych judykatach, można tu jedynie na marginesie zauważyć, że droga do wystąpienia przez skazaną z wnioskiem o wznowienie postępowania sporządzonym przez adwokata ustanowionego z wyboru, jak również ubiegania się przez nią o obrońcę z urzędu w celu sporządzenia takiego wniosku nie jest definitywnie zamknięta. Nie znajdując natomiast podstaw do podważenia zaskarżonego zarządzenia, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.