III KZ 57/62

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza K. po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 23 marca 1962 r. odmawiające zatarcia skazania z wyroku b. Wojskowego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 5 marca 1948 r. postanowił: zażalenie pozostawić bez uwzględnienia.Uzasadnienie faktycznePrzedterminowe warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary - wbrew wywodom, zawartym w zażaleniu - nie stanowi darowania kary. Wynika to z art. 7 ustawy z dnia 29 maja 1957 r. o warunkowym zwolnieniu osób odbywających karę pozbawienia wolności, który to przepis stanowi, że karę pozbawienia wolności uważa się za odbytą, jeżeli odwołanie warunkowego zwolnienia nie nastąpiło w ciągu 6 miesięcy po upływie okresu próby.Skoro okres próby w sprawie niniejszej - zgodnie z art. 5 § 1 cytowanej ustawy - upłynął 21 października 1957 r., a warunkowe zwolnienie w ciągu 6 miesięcy nie zostało odwołane, to z upływem tego okresu karę należało uznać za odbytą, a skoro nadto - zgodnie z art. 52 § 3 k.k. - okresu do dnia odbycia kary nie wlicza się do okresu orzeczonej utraty praw (w sprawie niniejszej na przeciąg 4 lat), przeto termin 10-letni, o którym mowa w art. 90 § 2 k.k., zaczął biec od dnia 21 października 1961 r., a co za tym idzie, dopiero w dniu 21 października 1971 r. oskarżony będzie mógł ubiegać się o zatarcie skazania, które nie jest zresztą obligatoryjne. Wcześniejsze zatarcie skazania jest jedynie w drodze łaski.Z tych względów zażalenie, jako bezzasadne, należało pozostawić bez uwzględnienia.