III KZ 58/14

Sygn. akt III KZ 58/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie J. R. skazanej z art. 231 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 października 2014 r. zażalenia obrońcy skazanej na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt XIII WKK (…) o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2014 r. upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w G. odmówił przyjęcia kasacji obrońcy skazanej wskazując, iż kasacja nie została oparta na uchybieniach wskazanych w przepisie art. 439 § 1 k.p.k., co jest warunkiem jej dopuszczalności, wobec wymierzenia skazanej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W zażaleniu obrońca skazanej wskazał, że nietrafnie zastosowano przepis art. 530 § 2 k.p.k. jako podstawę odmowy kasacji, zaś rozstrzygniecie kwestii 2 merytorycznych należy do Sądu Najwyższego; ponadto autor zażalenia podniósł, iż w zarzucie kasacji wskazano na przepis art. 17 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zaskarżone zarządzenie jest trafne. Obowiązkiem prezesa sądu, do którego wniesiono kasację, jest zbadanie warunków jej dopuszczalności, a więc i tego, czy kasacja oparta jest na podstawach określonych przepisami Kodeksu postępowania karnego (art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.). W sytuacji, gdy wobec skazanej została orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, to zgodnie z treścią art. 524 § 2 i § 4 k.p.k. strona może wnieść kasację tylko w sytuacji oparcia jej zarzutów na uchybieniach, które mieszczą się w katalogu ujętym w art. 439 § 1 k.p.k. Co więcej, uchybienia stanowiące podstawę zarzutu kasacji nie tylko formalnie muszą opierać się na tych podstawach (przywołanie konkretnego przepisu art. 439 § 1 k.p.k.), ale i rzeczywista treść tych zarzutów musi wskazywać na twierdzenie o zaistnieniu uchybienia takiego rodzaju. Tymczasem w kasacji obrońcy skazanej został postawiony zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś uzasadnienie kasacji oparte jest na twierdzeniach, co do niewypełnienia przez skazaną znamion przestępstwa z art. 231 § 1 i 2 k.k. oraz art. 271 § 1 k.k. (str. 5-8). Przepis art. 439 § 1 k.p.k. w żadnym swoim punkcie, a więc i w pkt 9 k.p.k. nie obejmuje swoją treścią art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., a zatem kasacja nie jest dopuszczalna. Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.