IV K 110/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza G., oskarżonego a art. 1 § 3 lit. c i art. 2 § 2 dekretu z dnia 4 marca 1957 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1957 r. Nr 17, poz. 68) oraz z art. 4 § 1 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 1957 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 1957 r. - Tadeusz G. został skazany:1)na podstawie art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1957 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1957 r. Nr 17, poz. 68) na karę 4 lat więzienia z utratą praw na 2 lata, za to, że:I.dokonał włamania do Posterunku M.O., skąd skradł pistolet maszynowy PPS Nr P.K. 11587 wraz z magazynkiem i bliżej nie ustaloną ilością naboi - o wartości około 805 zł,2)na podstawie art. 4 § 1 m.k.k. na karę 6 lat więzienia z utratą praw na 4 lata za to, że:II.od 20 listopada 1956 r. do połowy grudnia 1956 r., przechowywał pistolet maszynowy Nr P.K. 11587 wraz z magazynkiem i amunicją nie mając na posiadanie broni zezwolenia właściwych władz,3)na podstawie art. 2 § 2 dekretu z dnia 4 marca 1957 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1957 r. Nr 17, poz. 68), na karę 6 lat więzienia z utratą praw na 4 lata za to, że:III.dokonał przy użyciu broni palnej napadu rabunkowego na kasjera Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" Antoniego Z., zabierając mu 50.000 zł oraz teczkę na szkodę tejże Spółdzielni,4)łącznie na podstawie art. 31 i 34 k.k. na karę 7 lat więzienia z utratą praw na okres 4 lat.Od tego wyroku oskarżony założył rewizję, w której zarzuca rażącą niewspółmierność orzeczonych kar wobec pominięcia szeregu okoliczności łagodzących.W konkluzji rewizja zawiera wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku przez znaczne obniżenie kar wymierzonych oskarżonemu.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zarzuty rewizji nie są zasadne.W szczególności nie jest trafne stanowisko wyrażone w rewizji, iż ograniczenie się sądu do ogólnikowego wyliczenia w uzasadnieniu wyroku okoliczności łagodzących bez wskazania wpływu każdej z nich pojedynczo "na stopień napięcia złej woli" oskarżonego stanowi obrazę art. 339 § 2 k.p.k. Przepis art. 339 § 2 k.p.k. nakłada na sąd obowiązek, aby w uzasadnieniu wyroku skazującego przytoczyć "okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze kary".Z treści cytowanego przepisu przeto nie wypływa dla sądu obowiązek omówienia każdej z przytoczonych okoliczności z osobna. Sąd powinien jedynie przytoczone okoliczności łagodzące rozważyć łącznie i w drodze prawidłowego rozumowania wysnuć trafny wniosek, w jakim stopniu i okoliczności te razem wzięte uzasadniają wymierzenie kary łagodniejszej od tej, jaką by należało orzec, gdyby okoliczności takie w sprawie nie zostały ujawnione.Z treści końcowej uzasadnienia wyroku wynika, iż Sąd Wojewódzki w dostatecznej mierze rozważył okoliczności łagodzące, o których wspomina również rewizja. Skoro jednocześnie sąd wymierzył oskarżonemu za poszczególne czyny kary zbliżone do dolnej granicy zagrożenia oraz orzekł karę łączną przy zastosowaniu bardzo łagodnego podwyższenia kary najsurowszej, to stwierdzić należy, iż przytoczone okoliczności łagodzące miały decydujący wpływ przy ferowaniu wyroku co do kary.Należy bowiem zauważyć, iż całokształt sprawy a przede wszystkim fakt, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów, jako członek ORMO - wskazywał na możliwość surowszego potraktowania oskarżonego.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.