IV K 8/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa P. i Jana P. oskarżonych z art. 225 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 20 października 1959 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 października 1959 r. uznał oskarżonego Józefa P. i Jana P. na winnych tego, że na terenie Czechosłowacji w miejscowości Nizna Pisana, w zamiarze pozbawienia życia Heleny G. działając wspólnie i we wzajemnym porozumieniu, zarzucili jej na szyję i zacisnęli pętlę z grubego sznura, a następnie powiesili ją na pobliskim drzewie, na skutek czego Helena G. poniosła śmierć, i za tę zbrodnię skazał Józefa P. na 12 lat więzienia wraz z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 10 lat, oraz Jana P. na 7 lat więzienia wraz z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 5 lat; równocześnie na podstawie art. 6 § 1 pkt 3 ustawy o amnestii z 1947 r., wymierzone obu oskarżonym kary pozbawienia wolności zostały złagodzone o 1/3 tj. oskarżonemu Józefowi P. do 8 i Janowi P. do 4 lat i 8 miesięcy więzienia.Od tego wyroku założyli rewizje obaj oskarżeni.Rewizja oskarżonego Józefa P. zarzuca surowość kary, wynikającą z niedostatecznego uwzględnienia, że od chwili popełnienia przestępstwa upłynął znaczny okres czasu, i wnosi o jej złagodzenie.Rewizja oskarżonego Jana P. zarzuca obrazę art. 6 § 2, 76 i 77 k.k., polegającej na:1.nierozważeniu faktu, że oskarżony w dniu popełnienia przestępstwa, w myśl ustawodawstwa słowackiego (czechosłowackiego) był nieletnim.2.nierozważeniu nienagannej przeszłości na przestrzeni lat 1944-1959 tegoż oskarżonego. Rewizja zarzuca, iż sąd nie skorzystał z możności zastosowania ustawodawstwa czechosłowackiego jako łagodniejszego, a w związku z tym nie zastosował przepisów art. 76 i 77 k.k. i nie umorzył postępowania karnego na mocy art. 6 § 1 pkt 1 ustawy o amnestii z 22 lutego 1947 r.W konkluzji rewizja oskarżonego Jana P. wnosi o uznanie go winnym popełnienia przestępstwa z art. 225 § 1 k.k. - przy zastosowaniu, w myśl art. 6 § 2 k.k., ustawodawstwa karnego słowackiego jako łagodniejszego, z uwagi na nieletniość oskarżonego w dniu dokonania przestępstwa - w ramach art. 76 i 77 k.k. i umorzenie postępowania na mocy art. 6 § 2 pkt 1 ustawy o amnestii z 22 lutego 1947 r.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył co następuje:Rewizje obu oskarżonych nie są słuszne. Przypisana im wina popełnienia zbrodni zabójstwa Heleny G. w świetle materiałów sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, nie jest też zresztą w ich rewizjach kwestionowana.Należy podzielić pogląd rewizji, że duży upływ czasu od popełnienia czynu przestępczego (w chwili wydania tego wyroku - około 16 lat) powinien wywrzeć wpływ na wymiar kary, w sensie korzystnym dla oskarżonych. Odnosi się to również do należytego zachowania się obu oskarżonych, szczególnie zaś Jana P., po spełnieniu przestępstwa. Okoliczności takie zgodnie z art. 54 k.k. powinny być wzięte pod uwagę przy wyrokowaniu.Jednakże wszystkie okoliczności łagodzące zostały już uwzględnione w zaskarżonym wyroku i to w stopniu należytym.W szczególności kary wymierzonej Józefowi P. nie można uznać za rażąco surową w rozumieniu art. 384 pkt 2 k.p.k.Jeżeli chodzi o rewizję Jana P., to zauważyć należy, że zgodnie z art. 6 § 2 k.k. Sąd może - ale nie musi - uwzględnić różnicę na korzyść oskarżonego, jeżeli zachodzą rozbieżności pomiędzy polskim kodeksem karnym a prawem karnym miejsca popełnienia przestępstwa (w tym wypadku prawem karnym czechosłowackim).Sąd Najwyższy jednakże, podzielając w tym względzie stanowisko Sądu Wojewódzkiego w zaskarżonym wyroku, nie uznał za wskazane - z uwagi na charakter czynu przestępczego, znaczny upływ czasu, obecny wiek oskarżonego Jana P. - korzystać z wymienionego wyżej przepisu art. 6 § 2 k.k.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.