IV KK 222/20

Sygn. akt IV KK 222/20 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy R. K. , skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w C., z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt VII Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C., z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV K (…) postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić R. K. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE R. K. wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV K (…), został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 158 § 1 k.k., popełnionego wspólnie i w porozumieniu z odpowiadającym w tej samej sprawie P.K. , i za ten czyn został mu wymierzona kara roku pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w C., po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców obu oskarżonych, wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt VII Ka (…), zaskarżony wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy. 2 Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca R. K. , który zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: 1. „rażącą obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść wydanego wyroku, a mianowicie art. 4 oraz art. 7 k.p.k. poprzez uznanie, wbrew zasadom logicznego rozumowania, że na skutek ocenianego przez Sądy obu instancji zdarzenia mogło dojść do skutków określonych w art. 158 § 1 k.k. - sporządzona w sprawie opinia biegłego sądowego takich podstaw nie daje, a wręcz poddaje w wątpliwość zeznania pokrzywdzonego, a zeznania świadków, wbrew dokonanej przez Sąd II instancji ocenie, nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie, że pokrzywdzonemu zadawane były ciosy w postaci kopania, stwarzające narażenie go na wystąpienie powyższych skutków (rozbieżne zeznania świadków D. T. i Z. Ć.), 2. rażące naruszenie prawa procesowego mianowicie art. 4 oraz art. 7 k.p.k. poprzez swobodne uznanie, wbrew wydanej w sprawie opinii biegłego, którą Sądy obu instancji przyjęły za wiarygodną, iż zachowanie skazanego mogło narazić pokrzywdzonego na skutki określone w art. 156 § 1 lub 157 § 1 k.k., gdy tymczasem prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że pokrzywdzony nie został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 lub art. 157§ 1 k.k. 3. rażącą obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść wydanego wyroku, a mianowicie art. 5 § 2 k.p.k. poprzez kwalifikowanie wszystkich wątpliwości pojawiających się w sprawie na niekorzyść skazanego, bez uwzględnienia okoliczności przemawiających na jego korzyść, a mających wpływ na przebieg zdarzenia, jego przyczyny oraz skutki, takich jak pozostawanie pokrzywdzonego w znacznym stanie nietrzeźwości, wątpliwy udział w zadawaniu pokrzywdzonemu ciosów przez P. K. , kopanie pokrzywdzonego (rozbieżne zeznania świadków, ocena dokonana przez biegłego) czy też fakt, iż szarpanie pomiędzy pokrzywdzonym a skazanym odbywał się na ziemi- obaj leżeli na ziemi, 3 a z ostrożności procesowej, 4. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec skazanego kary w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, a więc znacznie powyżej dolnej granicy określonej art. 158 § 1 k.k., bez uwzględnienia wszystkich okoliczności, mających wpływ na wymiar tej kary, w szczególności stopnia winy skazanego i rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw przestępstwa (w świetle wydanej w sprawie opinii) a tym samym negatywnych skutków dla pokrzywdzonego a także zeznań świadków, co wskazuje, że całe zdarzenie nie było szczególnie niebezpieczne dla pokrzywdzonego, a nadto nie wzięcie pod uwagę okoliczności, że skazany i pokrzywdzony pojednali się”. Skarżący wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w C. , lub w przypadku uznania przez Sąd Najwyższy, iż skazanie jest oczywiście niesłuszne - uniewinnienie skazanego od zarzucanego mu czynu. Prokurator Prokuratury Rejonowej w C. w pisemnej odpowiedzi na kasacje wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja obrońcy skazanego R. K. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Brak jest bowiem uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że Sąd Okręgowy w C. wydając zaskarżony wyrok dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego i to w takim stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zarzuty podniesione w kasacji są jedynie powieleniem zarzutów apelacyjnych obrońcy, które były już stawiane w formule błędu w ustaleniach faktycznych czy rażącej obrazy prawa procesowego i zmierzają do poddania ponownej ocenie orzeczenia Sądu I instancji i zasadności przyjętych ustaleń faktycznych, co jest całkowicie niezgodne z wymogami określonymi w treści art. 519 k.p.k., który stanowi, iż przedmiotem zaskarżenia może być jedynie wyrok Sądu odwoławczego. Kasacja nie jest więc kolejnym 4 środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia Sądu II instancji. Sąd odwoławczy natomiast, jak wynika z treści uzasadnienia, rozpoznał wszystkie zarzuty apelacji oraz wskazał czym kierował się wydając swoje orzeczenie, postąpił więc zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Obrońca jednak nie podnosi w kasacji zarzutu naruszenia tych przepisów, a z treści uzasadnienia tego środka odwoławczego trudno jest również wyinterpretować zarzut ich obrazy, nawet posługując się dyrektywą z art. 118 § 1 k.p.k. Zauważyć jedynie należy, że Sąd odwoławczy nie przeprowadzał w sprawie żadnych nowych dowodów, a więc nie mógł dokonywać ich oceny, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie mógł również naruszyć normy art. 7 k.p.k. Stawianie natomiast zarzutu rażącej niewspółmierności kary na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne. Sąd Najwyższy zwolnił skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 624 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.