IV KK 317/19

Sygn. akt IV KK 317/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie M. K. skazanego z art. 278 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 18 czerwca 2019 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 3 stycznia 2019 r., sygn. akt VII Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt IX K […], p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazanego M. K. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 stycznia 2019 r., sygn. akt VII Ka […], po rozpoznaniu apelacji oskarżonych M. K. i Ł. P., Sąd Okręgowy w B. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt IX K […], którym to wyrokiem oskarżeni zostali uznani za winnych tego, że „w dniu 14 grudnia 2016 r., w B. woj. […], z mieszkania własności I. S., działając wspólnie i w porozumieniu, wykorzystując nieuwagę pokrzywdzonej, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 5750 złotych oraz biżuterii o wartości 550 zł, czym spowodowali szkodę w kocie 6300 zł na rzecz I. S.”, przy czym Ł. P. działał w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k., tj. w odniesieniu do M. K. przestępstwa 2 określonego w art. 278 § 1 k.k., za co temu ostatniemu wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego M. K., który podniósł w niej zarzuty: 1. „rażącego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 433 § 2 k.p.k., poprzez faktyczny brak rozważenia wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, w szczególności w zakresie podniesionego w apelacji obrońcy zarzutu naruszenia prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) i błędnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonych, co do którego Sąd Odwoławczy w zasadzie się nie wypowiedział, stwierdzając jedynie, iż podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I Instancji, zaś uzasadnienie apelacji w tym zakresie było szczegółowe i wymagało głębokiego rozważenia, które winno znaleźć odzwierciedlenie w pisemnym uzasadnieniu wyroku; 2. rażącego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 457 § 3 k.p.k., poprzez sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku bez szczegółowego wskazania czym kierował się Sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji Sąd uznał za zasadne albo niezasadne i poprzestaniu jedynie na stwierdzeniach o podzieleniu stanowiska Sądu I Instancji, co uniemożliwia prawidłową kontrolę orzeczenia w ramach nadzwyczajnych środków zaskarżenia; 3. rażącego naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie pełnej i bezkrytycznej akceptacji ustaleń faktycznych Sądu I Instancji, co doprowadziło do przeniknięcia uchybień popełnionych przez Sąd Rejonowy do postępowania odwoławczego, w szczególności w wyniku błędnej i niepełnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonych”. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w B.. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej B. Południe w B. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 3 Nie można odmówić racji oskarżycielowi publicznemu, który w swoim pisemnym stanowisku zauważa, że wniesiona w tej sprawie przez obrońcę kasacja jest oczywiście bezzasadna. Uprawniało to do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Pomimo podniesienia w kasacji zarzutów kwestionujących sposób dokonanej w tej sprawie kontroli odwoławczej (pkt 1 i 2 petitum kasacji) zasadnie autor odpowiedzi na kasację stwierdza, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu nadzwyczajnego środka zaskarżenia, nie pozostawia wątpliwości, iż w rzeczywistości skarżący, pod pozorem naruszenia przez sąd ad quem prawa procesowego, podjął – niedopuszczalną na tym etapie postępowania (art. 523 § 1 k.p.k.) – próbę podważenia poczynionych i to przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych. Słusznie też w tym piśmie procesowym wywodzi się, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, poczynionych w wykonaniu dyspozycji art. 457 § 3 k.p.k., uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Jeżeli ocena ta jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, to wówczas sąd drugiej instancji zwolniony jest od równie drobiazgowego odniesienia się do zarzutów apelacji, kwestionujących de facto tę ocenę (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., V KK 384/17, OSNKW 2018, z. 9, poz. 59). Co więcej, szczegółowość pisemnej motywacji orzeczenia sądu ad quem zależy również od tego, jak dalece wywody skarżącego poparte są odwołaniem się do materiału dowodowego oraz, jak szeroka jest argumentacja związana z zagadnieniami prawnymi, w przypadku postawienia orzeczeniu zarzutów wymagających tego rodzaju umotywowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2017 r., III KK 5/17). Uzasadnienie Sądu Okręgowego w B. jest wprawdzie syntetyczne, zawiera jednak te wszystkie elementy, które wymagane są od tego rodzaju dokumentu, a w szczególności wyjaśnia, czym kierował się ten Sąd wydając wyrok i dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za niezasadne. Słusznie w szczególności zauważono, że rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonych uniemożliwiały, co trafnie wywiódł sąd a quo, uznanie za wiarygodne tych ich części, w których twierdzili, że nie działali wspólnie i w porozumieniu. Wymowy takiego oczywistego 4 faktu, który w sposób precyzyjny ustalony został przez Sąd Rejonowy w B. i precyzyjnie przez ten Sąd umotywowany, w powiązaniu z zasadami doświadczenia życiowego, na co zwrócił również uwagę Sąd odwoławczy, nie mogły więc zmienić te zawarte w zwykłym środku zaskarżenia rozważania obrońcy, w których odwoływał się do znaczenia leksykalnego niektórych wypowiadanych przez skazanego Ł. P. stwierdzeń. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennych poglądów nie oznacza przecież, że sąd ten dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, co było (obok obrazy art. 7 k.p.k.) podstawowym zarzutem apelacji. Skarżący pomija wreszcie, że jednym z głównych argumentów czyniących wersję oskarżonych niewiarygodną, były nie tyle zeznania pokrzywdzonej, co w pierwszym rzędzie depozycje świadka T. R., a także dalszy przebieg wypadków po ucieczce skazanego M. K., aż do momenty zatrzymania obu sprawców. Powyższe przeczy twierdzeniom autora kasacji, że Sąd drugiej instancji procedował z naruszeniem art. 433 § 2 k.p.k. Całkowicie oderwany od realiów procesowych niniejszej sprawy jest zarzut z pkt 3 petitum kasacji. O bezpośrednim naruszeniu przez sąd odwoławczy art. 7 k.p.k. można byłoby bowiem mówić wyłącznie wówczas, gdyby w instancji ad quem uzupełniano materiał dowodowy i te nowe dowody oceniono z naruszeniem określonej w tym przepisie reguły, lub też dokonano odmiennej oceny dowodów od tej jaka przyjęta została w orzeczeniu sądu meriti. Tymczasem w tej sprawie żadna ze wskazanych wyżej sytuacji nie miała miejsca, a w szczególności Sąd Okręgowy nie orzekał reformatoryjnie. Uwzględniają więc całokształt poczynionych wyżej rozważań oraz nie znajdując podstaw do orzekania w zakresie szerszym (art. 536 k.p.k.), postanowiono jak w części dyspozytywnej, zwalniając skazanego M. K. – art. 624 § 1 k.p.k. – od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego z powodów, które skutkowały zwolnieniem go wcześniej od uiszczenia opłaty od kasacji. [aw]