IV KK 368/14

Sygn. akt IV KK 368/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy G. C. skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art.64 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt XXIII Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 3 grudnia 2013 r. (sygn. akt II K […]) G. C. został skazany za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. popełnione wspólnie i w porozumieniu z trzema innymi, ustalonymi osobami oraz w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten zaskarżył m.in. obrońca G. C., formułując w apelacji zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. kwestionujące ustalenie, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi 2 współoskarżonymi w sprawie, a nadto obrazę art. 6 k.p.k. w zw. z art. 74 § 1 k.p.k. kwestionującą uznanie, iż G. C. „nie zeznawał prawdy w zakresie własnego udziału w przypisywanym przestępstwie” i przyjęcie, że „brak jest podstaw do wymierzenia oskarżonemu G. C. kary z uwzględnieniem instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary wskazanej w art. 60 § 4 k.p.k.” (cytaty z apelacji – uwaga SN). Po rozpoznaniu sprawy, m. in. z powodu tej apelacji, Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną (sygn. akt XXIII Ka […]). Ten prawomocny wyrok Sądu Odwoławczego zaskarżył kasacją obrońca skazanego G. C., zarzucając: „1. Rażące naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na treści orzeczenia, a to: - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. przez zbyt lapidarne odniesienie się do zgłoszonych zarzutów i wniosków apelacyjnych, zwłaszcza w odniesieniu do kwestii niezastosowania dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary; 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - art. 60 § 3 k.k. poprzez błędną wykładnię, w drodze nieuwzględnienia wniosku o nadzwyczajne złagodzenie kary, pomimo ujawnienia przez oskarżonego istotnych okoliczności, a następnie ich konsekwentnego potwierdzania na etapie postępowania jurysdykcyjnego”. Formułując cytowane zarzuty, autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na tę kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w K. wniosła o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadną i oddalenie jej na posiedzeniu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 3 Kasacja obrońcy skazanego G.C. zawiera dwa zarzuty sformułowane przeciwko orzeczeniu Sądu Odwoławczego, przy czym jej uzasadnienie odnosi się wyłącznie do zarzutu obrazy prawa materialnego, z czego wnosić należy, iż zarzut obrazy prawa procesowego w postaci naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. obejmuje swoim zakresem zbyt lapidarne odniesienie się przez Sąd Odwoławczy do apelacyjnego zarzutu niezastosowania dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wracając na chwilę do apelacji wywiedzionej w rozpoznawanej sprawie w imieniu G. C., nie sposób nie zauważyć, że w tej części ogranicza się ona li tylko do kwestionowania uznania sądu pierwszej instancji, iż brak jest podstaw do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 4 k.k. (w apelacji – zapewne omyłkowo wskazano Kodeks postępowania karnego – uwaga SN). Ani w jej petitum, ani w części motywacyjnej skarżący w ogóle nie nawiązuje do podniesionej w kasacji – jako rażąco naruszonej – podstawy nadzwyczajnego złagodzenia kary określonej w art. 60 § 3 k.k. Tym samym, w opisanym kontekście, zarzut rażącego naruszenia procedury mógłby dotyczyć wyłącznie podstawy z art. 60 § 4 k.k., bowiem – wobec braku zastrzeżeń apelacyjnych – Sąd Odwoławczy nie musiał zajmować się kwestią stosowania w tej sprawie instytucji tzw. małego świadka koronnego. Jako że w uzasadnieniu kasacji nie ma żadnej argumentacji pozwalającej na ocenę lakonicznie sformułowanego zarzutu obrazy prawa procesowego, nie można podjąć żadnej z nim polemiki. Zważywszy zaś, że Sąd Odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu niezastosowania art. 60 § 4 k.k., przeto pierwszy zarzut kasacyjny należało uznać – wobec jego nieuzasadnienia – za niepoddający się ocenie, a więc jako oczywiście bezzasadny. Natomiast sformułowanie przez obrońcę skazanego dopiero po raz pierwszy w kasacji zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego – art. 60 § 3 k.k., usprawiedliwiać jedynie może to, że Sąd ad quem, mimo iż nie był do tego zobligowany, wypowiedział się również co do warunków stosowania w rozpoznawanej sprawie tej właśnie podstawy nadzwyczajnego złagodzenia kary, nie stwierdziwszy ich zaistnienia. Rozważania te należy podzielić, podkreślenia 4 natomiast wymaga, że obrońca skazanego w uzasadnieniu kasacji zdaje się nie dostrzegać najistotniejszego warunku stosowania przepisu art. 60 § 3 k.k., a mianowicie współdziałania sprawcy z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa. Skoro skazany to współdziałanie kwestionował, słusznie Sądy obu instancji skonstatowały, że nie zaistniały warunki do stosowania tej instytucji, mimo uznania go – ale wbrew jego deklaracji – za współsprawcę rozboju. Podkreślając więc brak tej fundamentalnej podstawy do stosowania wobec G. C. instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary (tzw. małego świadka koronnego) i podzielając w pozostałej części wywody Sądu Okręgowego w K., Sąd Najwyższy i ten zarzut kasacji uznał za oczywiście bezzasadny i kasację oddalił.