IV KK 448/19

Sygn. akt IV KK 448/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie H. G. skazanej z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2019 r., wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania orzeczenia p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt V K (…), H. G. została skazana na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kasację na korzyść skazanej wniósł jej obrońca, który zawarł w niej również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazał nie tylko na ewentualność uwzględnienia kasacji, ale także na stan zdrowia skazanej H. G., która zapadła na głęboką depresję oraz uzależniła się od alkoholu i jest w związku z tym pod opieką lekarzy. Od kilku lat intensywnie leczy się również na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze. Zdaniem obrońcy, aktualny stan zdrowia skazanej, jej podeszły wiek oraz ewentualność uwzględnienia kasacji uzasadniają wstrzymanie wykonania orzeczenia. 2 Sąd Najwyższy niejednokrotnie podkreślał, iż przyczyną, dla której możliwe jest zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia w trybie art. 523 § 1 k.p.k. są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Według zasady wynikającej z przepisu art. 9 § 1 i 2 k.k.w., zgodnie z którą orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia jest odstępstwem od ogólnej reguły, stąd jej wyjątkowy charakter. Analizując wniosek obrońcy o wstrzymanie wykonania orzeczenia oraz argumenty przez niego podnoszone, Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że w sprawie nie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania orzeczenia. Wbrew stanowisku obrońcy, powołanie się we wniosku na „ewentualność uwzględnienia” kasacji, nie uzasadnia w rozpoznawanej sprawie odstąpienia od zasadny bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, ponieważ zasadność podniesionych zarzutów niej oczywista. Z kolei podniesione przez autora wniosku okoliczności odnoszące się do sytuacji zdrowotnej skazanej i jej wieku, mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub o odroczenie jej wykonania w oparciu o treść art. 151 k.k.w., nie mogą jednak być przesłanką do zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów orzekł, jak na wstępie. l.n