IV KK 46/19

Sygn. akt IV KK 46/19 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie M. D. wobec którego warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt VI Ka […] zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł: oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża M. D. UZASADNIENIE Na wstępie trzeba podkreślić, że w realiach tej sprawy jedynie podniesienie zarzutu istnienia uchybienia, wymienionego w art. 439 § 1 k.p.k., umożliwiałoby przełamanie ograniczeń wynikających z art. 523 § 2 k.p.k. i otwierało stronie drogę do wniesienia kasacji na korzyść oskarżonego. W takim układzie procesowym przedmiotem kontroli kasacyjnej może być wyłącznie ten zarzut, który ją uruchomił i uczynił dopuszczalną. W niniejszej sprawie Autor kasacji zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. polegające na wydaniu wyroku, którego wykonanie jest niemożliwe, ponieważ w stosunku do oskarżonego orzeczono obowiązek naprawienia szkody solidarnie ze skazanymi w sprawie współoskarżonymi, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 2000 złotych, 2 podczas gdy oskarżony nie utrzymuje kontaktów ze skazanymi i nie ma możliwości wykonania orzeczonego solidarnie zobowiązania. Powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że przepis art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., powołany jako podstawa rozpoznawanej kasacji, wiąże bezwzględne skutki w postaci uchylenia orzeczenia wyłącznie ze sprzecznością w jego treści uniemożliwiającą jego wykonanie. Chodzi tu, zatem o sytuację, w której zaistnieją kumulatywnie oba elementy, o których mowa w przepisie. Po pierwsze zaistnieje sprzeczność części dyspozytywnej wyroku, po wtóre będzie to taka sprzeczność, która uniemożliwia, a nie jedynie utrudnia jego wykonanie. Analiza treści zarzutu kasacyjnego wskazuje, że żaden z powyższych warunków w rozważanej sprawie nie nastąpił. Jak stwierdził Sąd Najwyższy, cyt. „…bezwzględny powód odwoławczy określony w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. występuje wówczas, gdy w samej treści części dyspozytywnej orzeczenia występuje takie wewnętrzne „pęknięcie”, iż spełnienie jednego z zawartych w niej rozstrzygnięć musiałoby prowadzić do zignorowania innego z rozstrzygnięć” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 2011 r., IV KK 403/11, R - OSNKW 2011, poz. 2426). W niniejszej sprawie z pewnością nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Jeśli zaś idzie o drugi warunek, to trafnie zauważa prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, iż z istoty zobowiązania solidarnego wynika, że oskarżony może spełnić świadczenie w całości i dochodzić roszczeń regresowych, bądź też spełnić świadczenie w części. Fakt nieutrzymywania kontaktów przez M. D. z pozostałymi skazanymi w żadnym razie zatem nie wpływa na możliwość wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia zawartego w wyroku karnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.