IV KK 48/25

IV KK 48/25 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025r. sprawy M.M. wobec którego, na podstawie art. 17§1 pkt 3 k.p.k., umorzono postępowanie karne o przestępstwa z art. 216§1 k.k. i art. 217§1 k.k. z powodu kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej E.M. wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 30 sierpnia 2024r., sygn. akt VII Ka 477/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 4 marca 2024r., sygn. akt II K 2076/22 postanowił: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić oskarżycielkę posiłkową E.M. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu oskarżycielki posiłkowej jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Wszystkie postawione w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym zarzuty zostały nieprawidłowo sformułowane. IV KK 48/25 2 W pierwszych dwóch zarzutach wskazano, jako naruszone, art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 424§ 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z 458 k.p.k. (zarzut I. 1.) oraz w zw. z art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. (zarzut I. 2.). Problem jednak w tym, że odniesienie zarzutów do treści uzasadnienia orzeczenia, na co wskazuje przywołanie w nich art. 457§3 k.p.k., zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może skutkować, samo w sobie, wzruszeniem orzeczenia (art. 537a k.p.k.). Z kolei dwa kolejne zarzuty kasacji dotyczą uchybień w przestrzeni prawa materialnego, tj. art. 207§1 i 1a k.k. (zarzut II. 1.) oraz 115§2 k.k. (zarzut II. 2.). Sąd Odwoławczy nie mógł jednak naruszyć powyższych przepisów, bowiem ich nie stosował. Dodać wypada w tym miejscu, że zarzut naruszenia prawa materialnego musi wskazywać na błąd w subsumpcji lub wykładni prawa. Zawsze zatem bazą dla niego są niekwestionowane ustalenia faktyczne, które w niniejszym postępowaniu są przez skarżącego podważane. Postępowanie kasacyjne jest postępowaniem szczególnym, w którym wyjście poza granice zaskarżenia i podniesionych zarzutów można jedynie wyjątkowo, w sytuacjach przewidzianych w art. 536 k.p.k., tj. określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. W niniejszym postępowaniu nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. To powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do bardziej szczegółowej kontroli wyroku Sądu II instancji – poza granicami zaskarżenia, który, co należy przyznać, w płaszczyźnie dokonanych w sprawie ocen budzi pewne wątpliwości. Dla przykładu wymienić można stwierdzenie Sądu Odwoławczego, w którym wskazał, że celem M.M. nie było samo w sobie znęcanie się nad małoletnim, ale podejmowane przez niego działania stanowiły wynik niewłaściwych metod wychowawczych przez niego przyjętych. Abstrahując od poszczególnych znamion art. 207§1a k.k., dotyczy on przypadków, w których sprawca powoduje cierpienie fizyczne lub psychiczne u pokrzywdzonego, który ma ograniczoną swobodę działania, ponieważ znajduje się pod pieczą sprawcy. W tym kontekście znikome znaczenie ma cel, jaki przyświeca sprawcy, choćby miał to być cel wychowawczy, a zdecydowany prymat należy nadać metodom realizacji przez sprawcę tego celu. W tym zakresie pogląd Sądu II instancji jest więc ewidentnie błędny. IV KK 48/25 3 Jak jednak wskazano wyżej, wobec szczególnego sformalizowania postępowania kasacyjnego, mając na względzie charakter postawionych zarzutów kasacyjnych, uznać należało, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym. To zaś skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Oskarżycielkę posiłkową zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. [WB] [r.g.]