IV KK 58/14

Sygn. akt IV KK 58/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2014 r., sprawy J.J. uniewinnionego od dokonania czynu z art. 284 § 2 kk i innych z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 5 września 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 4 stycznia 2013 r. p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć oskarżycielkę posiłkową J. Ż. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 4 stycznia 2013 r., uniewinnił J. J. od zarzutu dokonania trzech czynów, to jest: I. od czynu zakwalifikowanego z art. 296 § 1 k.k. i 284 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., 12 k.k., opisanego w ten sposób, że oskarżony w okresie od czerwca 1996 r. do 31 grudnia 2004 r. w Ł., działając z góry powziętym zamiarem jako wspólnik zajmujący się z mocy ustawy sprawami majątkowymi spółki cywilnej „M.”, przekształconej następnie 10 marca 2001 r. w spółkę jawną „M.” J. J. przez 2 nadużycie swoich uprawnień doprowadził do wyprowadzenia gotówki w kwocie 489.950,30 zł z majątku tej spółki, wyrządzając jej w ten sposób znaczną szkodę majątkową, przywłaszczając z w/w kwoty co najmniej 113.695,03 zł, II. od czynu z art. 61 § 1 k.k.s., mającego polegać na tym, że oskarżony w czasie i miejscu jak w pkt I będąc odpowiedzialnym za prowadzenie ksiąg rachunkowych spółki cywilnej „M.” przekształconej następnie 10 marca 2001 r. w spółkę jawną „M.” J. J. prowadził te księgi nierzetelnie, III. od czynu określonego w art. 77 ust. 2 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 76, poz. 694 ze zm.) przez to, że oskarżony w tym samym miejscu i czasie jak w pkt I i II będąc odpowiedzialnym za sporządzenie sprawozdań finansowych spółki cywilnej „M.” przekształconej następnie 10 marca 2001 r. w spółkę jawną „M.” J. J. umieścił w nich nierzetelne dane, a następnie kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Wyrokiem z dnia 5 września 2013 r., Sąd Okręgowy w R., po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej J. Ż., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zarzucając rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 7 k.p.k. - przez akceptację stanowiska Sądu I instancji, że „stan faktyczny został w sprawie ustalony na podstawie całokształtu ujawnionego i ocenionego z zachowaniem rygorów art. 7 k.p.k materiału dowodowego", lakonicznie uzasadniając, jednym zdaniem, że „Sąd I instancji wysnuł słuszne wnioski w zakresie braku winy oskarżonego w stopniu, który pozwalałby na przypisanie mu czynów zarzucanych aktem oskarżenia", co pozostaje w zupełnej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi na karcie 602, z opinią biegłej W. G., z zeznaniami świadków: […]; - art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. - poprzez niepoddanie wszechstronnej analizie zarzutów sformułowanych w apelacji oskarżyciela posiłkowego, nie 3 ustosunkowanie się do nich w stopniu wystarczającym oraz nie wskazanie czym kierował się Sąd, uznając zawarte w apelacji zarzuty za oczywiście bezzasadne; - art. 443 k.p.k. - wobec przyjęcia, że poza rozważaniami Sądu I instancji pozostaje kwestia przywłaszczenia przez oskarżonego po zakończeniu działalności spółki w okresie od 4.10.1997 r. do dnia 31.07.2002 r. mienia na kwotę co najmniej 113 695,03 zł. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga kasacyjna okazała się oczywiście bezzasadna, co zostało już wykazane w pisemnej odpowiedzi prokuratora, dostarczonej oskarżycielce posiłkowej i jej pełnomocnikowi. Powtórzyć i zaakcentować więc jedynie można, co następuje: - zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. jest tylko polemiką z oceną materiału dowodowego i to przeprowadzoną przede wszystkim przez Sąd I instancji, ponieważ Sąd odwoławczy nie dokonywał na nowo odmiennej oceny tego materiału. Kasacja forsuje własną ocenę, nie bacząc, że wyrażona przez Sąd Rejonowy pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., co wykazał jasno i przekonująco Sąd odwoławczy na s. 8-10 uzasadnienia. Sąd ten w wystarczającym stopniu, a więc realizującym wymogi wynikające z art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k., wskazał, dlaczego zarzuty apelacyjne nie są zasadne. Wyczerpująca ocena Sądu Rejonowego wszystkich zasadniczych dowodów, w tym osobowych z wyjaśnień, zeznań oraz opinii biegłych, zwalniała Sąd Okręgowy od powtarzania argumentacji Sądu meriti. Sąd ten w szczególności podał, dlaczego w części odmówił wiarygodności opinii biegłej W. G. oraz dlaczego przyjął, że na rzekomo przywłaszczoną przez oskarżonego kwotę składają się uzgodnione między wspólnikami wypłaty wynagrodzenia (s. 23 in fine – 25 i s. 15-23 oraz s. 28). Bez wpływu na ocenę co do legalności zachowania oskarżonego nie mogły pozostać też zeznania J. Ż., przytoczone w uzasadnieniu Sądu Rejonowego (vide – s. 15-18). Sąd ten wskazał również, dlaczego poza uwagą musiał pozostawić kwestię rozdysponowania przez skazanego majątkiem 4 spółki po zakończeniu jej działalności (zob. s. 31 uzasadnienia). Powody niemożności objęcia oceną tego okresu powtórzył Sąd odwoławczy (zob. s. 4-5 jego motywów). Sądy bez naruszenia art. 443 k.p.k. nie mogły procedować co do zdarzeń z tego okresu. Kasacja przeszła do porządku nad wywodami Sądów, nie prezentując żadnej odmiennej, a zgodnej z dyspozycją tego przepisu argumentacji. Analogicznie należy ocenić skargę kasacyjną w odniesieniu do zarzutów z art. 61 § 1 k.k.s. i 77 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Sąd Rejonowy poświęcił tym zarzutom wiele uwagi zamieszczając szerokie rozważania (s. 31-40), w tym co do podstaw odpowiedzialności (znamion) tych czynów i warunków ich realizacji oraz zakresu orzekania ze względu na ograniczenia wynikające z art. 443 k.p.k. Sąd odwoławczy odniósł się do zarzutów apelacji (zob. s. 14 jego motywów) akcentując powody podzielenia oceny Sądu meriti. Kasacja i w tym zakresie nie przedstawiła żadnej kontrargumentacji. Z przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.