IV KO 110/13

Sygn. akt IV KO 110/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca) SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie zażalenia na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w P., z dnia 31 października 2013 roku, o odmowie wszczęcia dochodzenia, po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 29 stycznia 2014 r., wystąpienia Sądu Rejonowego w P., z dnia 16 grudnia 2013 r., w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. - a contrario postanowił: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 października 2013 roku, prokurator Prokuratury Rejonowej w P. odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie usuwania w okresie od 2000 roku do 2002 roku w P. w aktach sprawy o sygn. akt II K ../06 Sądu Rejonowego w P. oryginalnych protokołów rozpraw z lat 2002–2003, tj. o czyn z art. 276 k.k., wobec przedawnienia karalności. Zażalenie na to postanowienie wniósł A. B. 2 Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 roku Sąd Rejonowy w P. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. sprawy o sygn. akt II Kp …/13, do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wystąpienia Sąd Rejonowy w P. wskazał, że czyn zabroniony, którego popełnienie zarzuca zawiadamiający, ma ścisły związek z wykonywanymi przez sędziego Sądu Rejonowego w P. obowiązkami służbowymi i dotyczy protokołów rozpraw przeprowadzanych przed tym Sądem. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w P. nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Jest to kryterium podstawowe, zaś przepis art. 37 k.p.k. nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Po zapoznaniu się z przedstawionymi aktami sprawy należy stwierdzić, iż wniosek Sądu Rejonowego nie zasługuje na uwzględnienie. Przekonanie o braku możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy musi być bowiem oparte na racjonalnych i rzeczywistych przesłankach. Fakt, że sprawa, w której prokurator odmówił wszczęcia dochodzenia, dotyczy obowiązków wykonywanych przez sędziego Sądu Rejonowego w P. (usuwanie protokołów rozpraw w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym w P.), nie jest wystarczający dla stwierdzenia braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy. Bezkrytyczne przekazanie sprawy do rozpoznania w innym równorzędnym sądzie na podstawie takich przesłanek mogłoby wręcz sugerować, że w każdym wypadku, gdy sprawa w jakiś sposób dotyczy w ogóle sędziego, bądź sędziów pracujących w danym sądzie, pozostali sędziowie pracujący w tej jednostce organizacyjnej sądownictwa powszechnego nie są w stanie w sposób obiektywny i rozsądny rozpoznać sprawę (zob. postanowienie SN z dnia 27 września 2013 r., II KO 54/13, LEX nr 1375173). Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że 3 sprawa dotyczy jedynie oceny, czy w sprawie wystąpiła przyjęta przez prokuratora negatywna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że sędziowie Sądu Rejonowego w P. nie mogą bezstronnie i w sposób w pełni obiektywny rozpoznać wniesionego przez A. B. zażalenia na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia dochodzenia. Podzielenie takiego przekonania prowadziłoby bowiem do przeciwnego od zamierzonego skutku, a mianowicie podważałoby zaufanie do niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.