IV KO 14/24

IV KO 14/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek w sprawie z wniosku Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sadzie Okręgowym w Olsztynie po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 maja 2024 r., wniosku Sądu Rejonowego w Olsztynie z 9 lutego 2024 r., sygn. akt II Kp 146/24 o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: uwzględnić wniosek i przekazać sprawę Sądu Rejonowego w Olsztynie, sygn. akt II Kp 146/24, do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Łowiczu UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Olsztynie postanowieniem z 9 lutego 2024 r., sygn. akt II Kp 146/24, zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy w przedmiocie zażalenia Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym w Olsztynie na postanowienie prokuratora z 29 grudnia 2023 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o sygn. akt […]- innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadniając swój wniosek Sąd Rejonowy wskazał, że stroną postępowania jest m.in. sędzia orzekający w tym sądzie. IV KO 14/24 2 Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Instytucja unormowana w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątku od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy i z tego względu jej zastosowanie powinno mieć miejsce jedynie wówczas, gdy przemawiają za tym szczególne względy, związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Przez „dobro wymiaru sprawiedliwości” należy rozumieć w szczególności potrzebę ukształtowania w opinii społecznej przekonania o obiektywnym działaniu sądów i zachowaniu bezstronności w rozpoznaniu każdej sprawy (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt III KO 54/18). W orzecznictwie przyjmuje się, że do okoliczności przemawiających za przekazaniem sprawy należą okoliczności, które mogą wpływać na swobodę orzekania sądu miejscowo właściwego, czy też takie, które mogą powodować w odbiorze społecznym - nawet mylne - przekonanie o niezdolności tego sądu do obiektywnego i rzetelnego jej osądzenia. (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt V KO 66/10). Z oczywistych względów z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. [PGW] [ms]