IV KO 172/19

Sygn. akt IV KO 172/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 lutego 2020 r., wniosku Sądu Rejonowego w C. z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. akt IV K (...), o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w C., postanowieniem z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. IV K (...), zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy E. K. oskarżonego o popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 k.k. i in. Do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W., ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że oskarżony nie jest w stanie uczestniczyć w czynnościach procesowych poza miejscem zamieszkania, co zostało potwierdzone opiniami biegłych lekarzy. Mając na względzie, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, by sprawy sądowe rozstrzygane były w możliwie szybkim terminie, a w realiach niniejszej sprawy oskarżony nie ma możliwości dojeżdżać na rozprawy, przekazanie sprawy do rozpoznania przez sąd najbliższy miejsca zamieszkania oskarżonego jest zdaniem Sądu występującego z inicjatywą przekazania sprawy konieczne. Sąd Najwyższy, stwierdził co następuje. 2 Wniosek Sądu Rejonowego nie jest zasadny, co nie oznacza, że Sąd Najwyższy co do zasady wyklucza możliwość przekazania sprawy oskarżonego innemu sądowi równorzędnemu. Przypomnieć jednak trzeba, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, iż za podjęciem takiej decyzji przemawia dobro wymiaru sprawiedliwości. Nie ulega wątpliwości, że dobro wymiaru sprawiedliwości, które stanowi podstawę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu w oparciu o art. 37 k.p.k., to także realna możliwość osądzenia sprawy w innym sądzie, w sytuacji gdy stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu stawiennictwo w sądzie właściwym, a czyni realny jego udział w postępowaniu w innym, bliższym jego miejsca zamieszkania, sądzie. Z tej perspektywy wystąpienie Sądu Rejonowego uznać należy za przedwczesne. Nie kwestionując w żadnym zakresie problemów zdrowotnych oskarżonego, które ocenić należy jako poważne i postępujące, należy zauważyć, że dokumentacja medyczna, na którą powołał się Sąd Rejonowy C. nie jest pełna. Z opinii biegłego kardiologa, którą dysponował Sąd Rejonowy, wynika wprost, że decydujące znaczenie dla ustalenia możliwości udziału oskarżonego w postępowaniu sądowym miałaby opinia biegłego neurologa, gdyż w aktualnym stanie jego zdrowia dominują przede wszystkim schorzenia neurologiczne. Opinii neurologa Sąd Rejonowy jednak nie uzyskał. Nienawiązanie kontaktu z wyznaczonym biegłym nie jest okolicznością uzasadniającą odstąpienie od uzyskania istotnych dla dalszego biegu postępowania informacji. O ich znaczeniu świadczy treść znajdującej się w aktach sprawy opinii biegłego neurologa z dnia 6 maja 2014 r. (k. 5426 i następne), z której wynika, że oskarżony ma istotne problemy z przypominaniem i kojarzeniem faktów, zaś rozumienie bardziej złożonych zagadnień pozostaje poza jego zasięgiem intelektualnym ze względu na postępującą chorobę Parkinsona. Co istotne, z ekspertyzy wynika, że stan ten będzie jedynie ulegał pogorszeniu. W tym stanie rzeczy, przed podjęciem decyzji o wystąpieniu z wnioskiem o przekazanie sprawy innemu sadowi równorzędnemu, konieczne wydaje się zaktualizowanie wszystkich danych o stanie 3 zdrowia oskarżonego. Zastosowanie instytucji z art. 37 k.p.k. ma służyć realnemu rozpoznaniu sprawy, a to wymaga wpierw ustalenia, czy zmiana właściwości sądu będzie miała jakikolwiek wpływ na bieg postępowania.