IV KO 22/14

Izba Karna2014-04-08

Skład orzekający: Dorota Rysińska, Piotr Hofmański, Eugeniusz Wildowicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, gdy pokrzywdzonym jest sędzia sądu miejscowo właściwego, a świadkiem wiceprezes sądu nadrzędnego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, gdy pokrzywdzonym przestępstwem jest sędzia sądu miejscowo właściwego do rozpoznania sprawy, a ocena zarzucanej groźby wiąże się z działalnością tego sądu. W takich okolicznościach może powstać uzasadnione przekonanie o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w C. zainicjował przekazanie sprawy J. J. innemu sądowi równorzędnemu. Oskarżony J. J. jest podejrzany o skierowanie groźby pozbawienia życia pod adresem sędziego Sądu Rejonowego w C. Pokrzywdzonym jest sędzia tego sądu, a zgłoszonym świadkiem wiceprezes Sądu Okręgowego. Podłoże czynu wiąże się ze sprawami rodzinnymi oskarżonego toczonymi przed sądami.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy przekazał sprawę J. J. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV KO 22/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Piotr Hofmański SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie J. J. oskarżonego z art. 190 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 kwietnia 2014 r., inicjatywy Sądu Rejonowego w C., zawartej w postanowieniu tego Sądu z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt IV K […], co do przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. przekazuje sprawę J. J. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R. UZASADNIENIE Występując z opisaną na wstępie inicjatywą, uzasadnianą dobrem wymiaru sprawiedliwości, Sąd Rejonowy wskazał, że osobą pokrzywdzoną przestępstwem zarzucanym J. J. jest sędzia Sądu miejscowo właściwego do rozpoznania sprawy, zaś w charakterze świadka zgłoszony został wiceprezes Sądu Okręgowego, nadrzędnego nad właściwym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Rozważana inicjatywa okazała się uzasadniona. Z przesłanego do Sądu Rejonowego w C. aktu oskarżenia wynika, że J. J. stanął pod zarzutem popełnienia czynu polegającego na skierowaniu, przy pomocy poczty elektronicznej, groźby pozbawienia życia pod adresem sędziego tego Sądu, 2 przy czym podawane w oskarżeniu okoliczności wskazują, iż podłoże tego czynu miało korzenie w dotyczących członków rodziny oskarżonego sprawach, toczonych w przeszłości przed […] sądami, których sposób prowadzenia i wynik był dla oskarżonego nie do przyjęcia. W świetle tych okoliczności, za zasadne należy uznać stanowisko, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga skorzystania z właściwości delegacyjnej, unormowanej w art. 37 k.p.k. W opinii społecznej może bowiem powstać uzasadnione (choć nawet mylne) przekonanie o braku warunków do rozpoznania tej sprawy w sposób bezstronny i obiektywny, skoro osobą pokrzywdzoną zarzucanym przestępstwem jest sędzia Sądu miejscowo właściwego, a ocena zarzucanej groźby wiąże się z działalnością tegoż Sądu, w którym sędzia ten sprawuje swój urząd. [aw]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 190 § 1 KKart. 37 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy