IV KO 33/14

Sygn. akt IV KO 33/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący) SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca) SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w dniu 13 maja 2014 r., w przedmiocie inicjatywy sądu właściwego do rozpoznania sprawy o przekazanie jej do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości zawartej w postanowieniu Sądu Okręgowy w P. z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II K […], skierowanego w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego p o s t a n o w i ł: sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. II K […], Sąd Okręgowy w P. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. Wniosek umotywowano tym, że skutkiem wyłączenia od orzekania w przedmiotowej sprawie wszystkich sędziów orzekających w Wydziale Karnym Sądu Okręgowego w P., skład orzekający może być utworzony wyłącznie spośród sędziów orzekających na co dzień w wydziałach: Cywilnym, Pracy i Ubezpieczeń oraz Penitencjarnym. Jednocześnie ze względu na szczególną zawiłość przedmiotowej sprawy w interesie wymiaru sprawiedliwości leży rozpoznanie jej przez skład orzekający 2 złożony z sędziów o znacznym doświadczeniu w zakresie rozpoznawania spraw karnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Inicjatywa Sądu Okręgowego w P. jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy ważne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają. Tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy w P. stanął przed koniecznością osądzenia sprawy szczególnie zawiłej, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym (kilkunastu oskarżonych, niezwykle obszerny materiał dowodowy zebrany w niemal 120 tomach postępowania przygotowawczego), od orzekania której wyłączeni zostali wszyscy sędziowie orzekający w Wydziale II Karnym tego Sądu. W konsekwencji, osądzenie tej sprawy w Sądzie Okręgowym w P. wymagałoby utworzenia składu sądzącego z sędziów orzekających na co dzień w wydziałach I Cywilnym czy III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, którzy od lat nie mieli praktycznego kontaktu z orzekaniem w sprawach karnych. Jakkolwiek Sąd Najwyższy w pełni podziela powszechnie panujące przekonanie, że sędzia winien być gotów podjąć czynności orzecznicze w każdej powierzonej mu sprawie, niezależnie od jej rodzaju, to nie można bagatelizować faktu, że sędziowie na drodze swego zawodowego rozwoju specjalizują się w rozpoznawaniu tej kategorii spraw, z którą mają do czynienia w codziennej praktyce swego wydziału. Zważywszy więc na szczególną zawiłość omawianej sprawy, z pewnością w interesie wymiaru sprawiedliwości leży, aby została ona osądzona przez sędziów mających znaczne doświadczenie zawodowe oraz bieżącą praktykę w zakresie spraw karnych, co – jak powiedziano wyżej – nie jest możliwe w sądzie właściwym. Z powyższych względów Sąd Najwyższy zdecydował się przekazać sprawę o sygn. II K […] Sądu Okręgowego w P. w trybie art. 37 k.p.k. do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. [aw]