IV KO 61/15

Sygn. akt IV KO 61/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie J. B. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 września 2015 r., wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w Żywcu z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II K 981/14 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Wystąpienie zostało umotywowane tym, że oskarżony ze względu na stan zdrowia nie może stawić się na rozprawie przed Sądem właściwym do końca października 2015 r. Z opinii biegłego lekarza, zdaniem tego Sądu, wynika, że „jedyną możliwością osądzenia sprawy oskarżonego i to w ograniczonym czasowo na obecną chwilę zakresie jest prowadzenie jej w Sądzie zlokalizowanym w pobliżu miejsca zamieszkania oskarżonego”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wystąpienie nie może być uwzględnione. Wbrew sugestii zawartej w nim, z opinii lekarskiej nie wynika możliwość prowadzenia rozprawy z udziałem oskarżonego przed końcem października 2015 r. Biegły stwierdził natomiast, że osk. J.B. powinien być wówczas ponownie zbadany. Wtedy też zostanie oceniona 2 skuteczność zabiegu ablacji, któremu poddany był oskarżony, i pojawi się możliwość przesłuchania oskarżonego w siedzibie sądu jego miejsca zamieszkania. Przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. wchodzi w rachubę jedynie w razie ustalenia, że postępowanie przed tym sądem da się przeprowadzić. W niniejszej sprawie Sąd właściwy wystąpił o takie przekazanie mimo braku możliwości przeprowadzenia rozprawy z udziałem oskarżonego do końca października 2015 r. również w innym sądzie. Wykluczone było zatem uwzględnienie wystąpienia. Na marginesie przypomnieć należy, że zarówno przed 1 lipca 2015 r. jak i obecnie udział oskarżonego w rozprawie głównej nie był i nie jest obowiązkowy (zob. art. 479 § 1 k.p.k. przed uchyleniem rozdziału 51 „Postępowanie uproszczone” i art. 374 § 1 k.p.k. w aktualnym brzmieniu). Sąd może oczywiście uznać obecność oskarżonego za obowiązkową, ale powinien wskazać w inicjatywie podjętej na podstawie art. 37 k.p.k. powody takiego stanowiska. Albowiem zmiana właściwości miejscowej w tym trybie jest środkiem stosowanym nadzwyczajnie z powodu przełamania konstytucyjnej zasady rozpoznania spraw przez sąd właściwy (zob. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Musi on zatem wykazać konieczność podjęcia takiej decyzji. Z przytoczonych względów postanowiono jak na wstępie.