IV KO 66/17

Izba Karna2017-07-27

Skład orzekający: Dorota Rysińska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na potencjalny brak obiektywizmu w rozpoznaniu sprawy?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, uznając zasadność wniosku sądu pierwszej instancji. Istotą sprawy nie było to, że zawiadomienie złożył sędzia ani że w sprawie mieli być przesłuchiwani sędziowie, lecz to, że zarzucane oskarżonemu przestępstwo polegało na wprowadzaniu w błąd sędziów sądu okręgowego co do ponoszonych przez oskarżonego wydatków. Rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy terytorialnie mogłoby kłócić się z dobrem wymiaru sprawiedliwości, wymagającym eliminowania sytuacji stwarzających pozory braku obiektywizmu.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w R. złożył wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Oskarżony K.K. jest oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 12 k.k. Czynności sprawcze oskarżonego polegały na wprowadzaniu w błąd sędziów Sądu Okręgowego w G. co do ponoszonych przez oskarżonego wydatków na przechowanie i konserwację maszyn.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV KO 66/17 POSTANOWIENIE Dnia 27 lipca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie K.K. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lipca 2017 r., wniosku Sądu Rejonowego w R. z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt III K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.. UZASADNIENIE Inicjatywa Sądu Rejonowego jest zasadna, choć z zupełnie innej perspektywy należy spojrzeć na uzasadniające ją okoliczności. Rzecz bowiem nie tkwi w tym – jak podnosi się w uzasadnieniu wniosku – że osobą składającą zawiadomienie o możliwości popełnienia przez K.K. przestępstwa był sędzia sądu wyższego rzędu, ani też w tym, że w sprawie rysuje się ewentualność przesłuchania w charakterze świadków sędziów Sądu Okręgowego w G.. Istota kwestii sprowadza się do tego, że oskarżony stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa zakwalifikowanego na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 12 k.k., którego czynności sprawcze, podejmowane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz doprowadzenia Skarbu Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, miały polegać – ujmując w skrócie – na wprowadzaniu w błąd sędziów Sądu Okręgowego w G. co do ponoszenia przez oskarżonego 2 wydatków na przechowanie i konserwacje maszyn. W pewnym sensie więc, zarzucana oskarżonemu działalność miała również dotykać wymienionych sędziów rozstrzygających wnioski oskarżonego o zwrot opisanych wydatków. Uzasadnia to stwierdzenie, że rozpoznanie sprawy przez Sąd Rejonowy terytorialnie właściwy, rozstrzygający sprawy z obszaru Sądu Okręgowego w G., kłóciłoby się z dobrem wymiaru sprawiedliwości, które wymaga eliminowania sytuacji mogących stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy – w myśl zasady nemo iudex in causa sua. Z tych względów, kierując się treścią art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 13 § 1 KKart. 286 § 1 KKart. 12 KKart. 37 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 23.07.2026. · PDF źródłowy