IV KO 69/22

Sygn. akt IV KO 69/22 POSTANOWIENIE Dnia 13 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie M. C. i K. P. skazanych z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 września 2022 r., wniosku obrońcy skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II K 82/17 utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II AKa 207/19 na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Obrońca M. C. oraz K. P. wniósł do Sądu Najwyższego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wymienionymi prawomocnymi wyrokami, skazującymi wymienionych za czyny z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i in., na kary łączne po 12 lat pozbawienia wolności. Jednocześnie 1 września 2011 r. (k. 43, akta SN), obrońca sformułował wniosek w trybie art. 523 § 1 k.p.k., o wtrzymanie wobec tych skazanych wykonania prawomocnego orzeczenia argumentując go zasadnością wniosku o wznowienie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. 2 W myśl art. 532 § 1 k.p.k., który stosownie do treści art. art. 545 § 1 k.p.k., znajduje zastawianie również do wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie. Jak podnosi się natomiast w licznym orzecznictwie, rozwiązanie zawarte w art. 523 § 1 k.p.k., jako odstępstwo od reguły natychmiastowej wykonalności wyroku (art. 9 § 1 i 2 k.k.w.), ma charakter wyjątku i nastąpić może jedynie w sytuacji stwierdzenia zasadności sformułowanych we wniosku o wznowienie podstaw, a zarazem przy jednoczesnym wykazaniu, że dalsze wykonanie orzeczenia pociągnęłoby dla skazanego niekorzystne i zarazem nieodwracalne skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku może być zatem skuteczny, jeśli rysuje się realna perspektywa wznowienia postępowania sądowego. Analiza podniesionych przez obrońcę we wniosku o wznowienie argumentów, nie przekonuje o możliwości oczywistego wręcz stwierdzenia podstaw wznowienia (mających zdaniem obrońcy wynikać z „art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.”) w takim stopniu, który prowadziłby do automatycznego uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie. Tylko taka natomiast sytuacja w połączeniu z nieodwracalnymi skutkami związanymi z wykonaniem zaskarżonego orzeczenia, mogłaby spowodować uwzględnienie wniosku złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. W tej materii nie jest wystarczające samo przekonanie autora wniosku o istnieniu podstaw świadczących o niesłuszności skazania M. C. i K. P., które szczegółowej weryfikacji, w kontekście przedstawionych nowych dowodów i faktów, podlegać będzie dopiero w związku z jego merytorycznym rozpoznaniem. Obrońca nie uzasadnił również, aby opisywane przez niego okoliczności, zbiorczo przez niego zaliczone do uchybień z art. 439 § 1 k.p.k., nakazywały Sądowi Najwyższemu zastosowanie omawianej instytucji. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniosku, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [as]