IV KO 73/17

Sygn. akt IV KO 73/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 sierpnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie z zażalenia wniesionego przez M. G. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia 31 sierpnia 2016 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w B. z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt IX Kp (…) o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt IX Kp (…), zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy M. G. do merytorycznego rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono m.in., iż zaskarżone przez M. G. postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. o odmowie wszczęcia dochodzenia, wprawdzie dotyczy zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 278, art. 286 k.k. czy art. 270 § 1 k.k., to jednak analizując akta sprawy nie można przeoczyć, że w tle tej sprawy sytuują się domniemane nieprawidłowości po stronie organów ścigania, wymiaru sprawiedliwości czy [...] palestry, w szczególności prowadzącej postępowanie przygotowawcze Prokuratury Rejonowej w B. . W swych licznych pismach procesowych, pokrzywdzony M.G. sugeruje prawie wprost celowe działania prokuratury, sądu i innych funkcjonariuszy publicznych, 2 zmierzające do uniknięcia przez domniemanych sprawców przestępstwa odpowiedzialności karnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego w B. nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że przepis art. 37 k.p.k. stanowiący podstawę przekazania przez Sąd Najwyższy sprawy innemu sądowi równorzędnemu niż sąd właściwy do jej rozpoznania, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, ma charakter wyjątkowy, co implikuje nakaz jego ścisłej interpretacji. Przekazanie sprawy winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego procesu. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, odstąpienie od rozpoznania sprawy w sądzie miejscowo właściwym ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości (tak m.in. w postanowieniu SN z dnia 4 lipca 2006 r., V KO 55/06, Biul. SN 2006/8/17). Tylko zatem szczególne sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny, mogą uzasadniać korzystanie z dyspozycji tego przepisu. Taki wyjątkowy charakter tego unormowania był podkreślony w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 13 lipca 1995 r. III KO 34/95 OSNKW 1995, z. 9 – 10, poz. 68; 7 listopada 1995 r. II KO 51/95 OSNKW 1996, z. 1 – 2, poz. 6; 2 czerwca 1995 r. II KO 19/95 OSNKW 1995, z. 9 – 10, poz. 67; 21 stycznia 2003 r. III KO 59/02 Lex nr 77010). Okoliczności niniejszej sprawy, przedstawione w uzasadnieniu wniosku, nie pozwalają na przyjęcie, że rzeczywiście brak jest warunków do jej rozpoznania przez właściwy rzeczowo i miejscowo Sąd Rejonowy w B.. Poza sporem jest, że podstawę przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k. nie mogą stanowić podejrzenia, których źródłem są „spiskowe teorie” o zmowach i powiązaniach przestępczych pomiędzy osobami wykonującymi zawody prawnicze, oparte nie na 3 jakichkolwiek obiektywnych śladach, ale li tylko na supozycjach i powtarzanych pomówieniach. Dobra wymiaru sprawiedliwości nie można sprowadzać do ulegania tego rodzaju sugestiom i podejrzeniom, które nie mają nic wspólnego z troską właściwe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Kierując się powyższym Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.