IV KO 92/18

Sygn. akt IV KO 92/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie K. H. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w R. z dnia 21 września 2018 r., sygn. akt X K […] o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, p o s t a n o w i ł: na podstawie art. 37 k.p.k. sprawę Sądu Rejonowego w R., sygn. akt X K […], przeciwko oskarżonemu K. H., przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w R., do którego wpłynął akt oskarżenia przeciwko K. H. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., postanowieniem z dnia 21 września 2018 r., zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie tej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu podniesiono, że stan zdrowia oskarżonego, którego miejscem pobytu jest G., nie pozwala na prowadzenie postępowania przed Sądem Rejonowym w R.. Z tego faktu, wskazując szereg argumentów natury procesowej, wywiedziono, że dobro wymiaru sprawiedliwości, przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Wniosek zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w niniejszej sprawie rzeczywiście występują okoliczności, które uzasadniają przekazanie sprawy, w wyjątkowym trybie przewidzianym w przepisie art. 37 k.p.k., innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Wyrażając pogląd, że wobec konstytucyjnego charakteru zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), instytucja przewidziana w art. 37 k.p.k., stanowiąca wyjątek, musi być interpretowana ściśle, a wykładnia pojęcia: „dobro wymiaru sprawiedliwości” winna być restryktywna, należy jednocześnie wskazać, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym stan zdrowia oskarżonego, jeśli uniemożliwia stawienie się przed sądem właściwym, lecz pozwala na udział w postępowaniu przed sądem w pobliżu miejsca pobytu, przemawia za zastosowaniem instytucji właściwości delegacyjnej (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 sierpnia 2008 r., II KO 50/08, z dnia 21 lipca 2011 r., III KO 51/11, z dnia 23 lutego 2017 r., IV KO 9/17). W sprawie niniejszej, jak wynika z uzasadnienia wniosku, oraz z dokumentów zawartych w aktach sprawy, ma miejsce taka sytuacja. W związku z tym wniosek uwzględniono, wskazując jednocześnie Sąd Rejonowy w G. jako ten, za którego właściwością z delegacji przemawia dobro wymiaru sprawiedliwości.