IV KR 116/88

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kwaśny.Sędziowie: J. Nóżyński, M. Synoradzki (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Słok.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 1988 r. sprawy Ryszarda P., oskarżonego o czyn określony w art. 148 § 1 i art. 168 § 1 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 9 lutego 1988 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w T. po rozpoznaniu sprawy Ryszarda T., oskarżonego o to, że:1) w dniu 14 września 1986 r. w K., działając przemocą polegającą na uciskaniu szyi i klatki piersiowej Marianny K., doprowadził ją do poddania się czynowi nierządnemu, a następnie w zamiarze pozbawienia życia, uciskając rękami za szyję i dławiąc odzieżą, spowodował jej zgon przez uduszenie, tj. o popełnienie czynu oskarżonego w art. 148 § 1 i art. 168 § 1 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k.2) w dniu 24 stycznia 1987 r. w P., działając przemocą polegającą na duszeniu rękami za szyję, doprowadził Mariannę S. do poddania się czynowi nierządnemu, a następnie w zamiarze pozbawienia życia, uciskając silnie usta, spowodował złamanie kości gnykowej i wylew podtwardówkowy, co w konsekwencji doprowadziło do zgonu, tj. o czyn określony w art. 148 § 1 k.k. i art. 168 § 1 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k. - wyrokiem z dnia 9 lutego 1988 r. oskarżonego Ryszarda P. uznał za winnego dokonania zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów opisanych wyżej w pkt 1 i 2 - i na podstawie art. 148 § 1 i art. 168 § 1 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k. oraz art. 40 § 1 k.k. skazał go na karę po 15 lat pozbawienia wolności i orzekł wobec niego kary dodatkowe pozbawienia praw publicznych na okresy po 6 lat.Na podstawie art. 59a k.k. Sąd ten orzekł od oskarżonego na rzecz Oddziału Miejskiego PCK i PKPS w S. nawiązki po 10.000 zł, a na podstawie art. 66, 67 § 1 i art. 71 § 2 k.k. orzekł łączną karę 15 lat pozbawienia wolności oraz łączną karę pozbawienia praw publicznych na okres 7 lat (...).Rewizje od tego wyroku wnieśli prokurator w części dotyczącej orzeczenia o karach pozbawienia wolności za każdy czyn i karze łącznej oraz obrońca oskarżonego (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizji obrońcy w części dotyczącej naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 9 i 155 k.p.k. w zw. z art. 182 k.p.k., nie sposób odmówić słuszności."Niejasność" opinii, o której mowa w art. 182 k.p.k., jako podstawa «wezwania tych samych biegłych» odnosi się nie tylko do sądu orzekającego, lecz także do każdej ze stron postępowania karnego. Żądanie wezwania biegłych przed sąd orzekający w celu umożliwienia stawiania im pytań i wyjaśnienia istniejących niejasności nie może być oddalone, gdyż naruszałoby dyspozycję art. 155 § 1 i 3 i art. 9 k.p.k.Sąd Wojewódzki w tej sprawie nie stworzył możliwości obrońcy oskarżonego wyjaśnienia wątpliwości, postępując wbrew dyspozycji art. 3 § 1 k.p.k., nakazującej badanie okoliczności przemawiających na korzyść i na niekorzyść oskarżonego.Takie postępowanie mogło mieć wpływ na treść wyroku. Zważywszy jednak treść art. 402 § 3 k.p.k., możliwa była konwalidacja wspomnianego uchybienia przez zażądanie uzupełniającej opinii biegłych lekarzy psychiatrów i seksuologa oraz umożliwienie obrońcy stawiania im pytań w celu wyjaśnienia wszelkich nasuwających się i zgłaszanych "niejasności", przede wszystkim zaś w kontekście wiedzy podręcznikowej z "Zarysu seksuologii i seksiatrii" autorstwa K. Imielińskiego.Oceniając owe opinie uzupełniające oraz opinie wyrażone w odpowiedziach na pytania obrońcy oskarżonego, Sąd Najwyższy stwierdza, że obecnie opinie te uznać należy za pełne i wyczerpujące, a wnioski opinie te wieńczące za wypływające z przesłanek kompletnie zebranych i przytoczonych w opiniach. Nie ujawniły się żadne powody w rozumieniu art. 179 § 1 k.p.k., które osłabiłyby zaufanie do wiedzy lub bezstronności powołanych biegłych psychiatrów i seksuologa, w tej zaś sytuacji - podzielając wnioski w opiniach tych zaprezentowane - skonstatować trzeba brak podstaw do powołania innych biegłych.W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przepisów postępowania nie daje podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku (...).