IV KR 181/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Sutkowski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Pustelnik, W. Sikorski.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Flasiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 1973 r. sprawy Stanisława R., oskarżonego z art. 220 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 1973 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 1973 r. uznał Stanisława R. za winnego tego, że dnia 13 września 1972 r. w B. uszkodził linię niskiego napięcia, zarzucając drut na przewody elektryczne, przez co spowodował zakłócenie produkcji w Zakładach Metalowych Przemysłu Terenowego w R. oraz straty o łącznej wartości 19.966,60 zł na szkodę tych Zakładów, i za czyn ten na podstawie art. 220 i 36 § 4 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny.Od tego wyroku wniósł rewizję oskarżony.Rewizja, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o jego zmianę i uniewinnienie oskarżonego, zarzuciła wyrokowi:1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na niesłusznym uznaniu, że zebrane dowody w sprawie dają podstawę do uznania winy oskarżonego na podstawie art. 220 k.k., mimo że oskarżony odwołał swoje wyjaśnienia złożone w początkowej fazie śledztwa i podał, iż fałszywie przyznał się do winy za "cenę" zwolnienia go z aresztu tymczasowego, a zeznania świadków Andrzeja C. i Stanisława S. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do skazania oskarżonego;2) obrazę art. 220 k.k., polegającą na niesłusznym uznaniu, że czyn oskarżonego wypełnia dyspozycje tego przepisu, chociaż należało uznać, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa określonego w art. 212 k.k.;3) obrazę art. 57 § 2 k.k. wskutek niezastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, mimo że nawet najniższa kara za przypisane oskarżonemu przestępstwo jest niewspółmiernie surowa, zwłaszcza ze względu na jego młody wiek i nieposzlakowaną opinię.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna.1. Sąd Wojewódzki trafnie ocenił wyjaśnienia oskarżonego i wysnuł słuszne wnioski, że skoro te wyjaśnienia, w których oskarżony przyznał się do winy, znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadków Antoniego C. i Stanisława S., to mimo ich odwołania odpowiadają one rzeczywistości. To rozumowanie Sądu Wojewódzkiego jest logiczne, przekonujące i znajduje potwierdzenie w zebranych dowodach w sprawie.Podzielając zatem argumentację i wnioski Sądu Wojewódzkiego godzi się dodatkowo zauważyć, że obszerne i szczegółowe wyjaśnienie oskarżonego z podaniem konkretnych przyczyn i sposobu spowodowania uszkodzenia linii niskiego napięcia zdecydowanie wskazuje na to, że takie fakty musiały być znane oskarżonemu. Nie można również uznać, by oskarżony, jak później wyjaśnił, złożył fałszywe, a jednocześnie obciążające wyjaśnienia za "cenę" uchylenia wobec niego aresztu tymczasowego. Jeżeli nawet oskarżony tym się kierował, to zgodność jego wyjaśnień z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń oraz z faktami podanymi przez świadków Andrzeja C. i Stanisława S. dają podstawę do przyjęcia, że w tych wyjaśnieniach ujawnił prawdę.Ta okoliczność oraz te, na które trafnie powołał się Sąd Wojewódzki, nie pozwalają na odmienną ocenę wyjaśnień oskarżonego.2. Bezsporne jest w sprawie, że na skutek uszkodzenia linii niskiego napięcia nastąpiła przerwa w dopływie prądu, a tym samym i przerwa w produkcji trwająca 14 godzin, co spowodowało stratę w wysokości 19.966,60 zł.W związku z zarzutem rewizji co do kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu zauważyć trzeba, że istotne zakłócenia w produkcji, transporcie lub łączności w rozumieniu art. 220 k.k. nie mogą być mierzone tylko wysokością spowodowanych strat, lecz także czasem trwania zakłócenia, powodującego przerwy w pracy znacznej części załogi. Jak już wyżej stwierdzono, na skutek uszkodzenia linii niskiego napięcia przerwa w dopływie prądu trwała 14 godzin i przez ten czas trwała też przerwa w pracy całej drugiej zmiany załogi. Całkowitą przerwę w produkcji przez całą drugą zmianę załogi i przez 14 godzin, co doprowadziło do strat w wysokości 19.966,60 zł, należy uznać "za istotne zakłócenie w produkcji" w rozumieniu art. 220 k.k.3. Brak w sprawie takich szczególnych okoliczności, i to zarówno podmiotowych, jak i przedmiotowych, które wskazywałyby na to, że wymierzona oskarżonemu kara stanowiąca minimum ustawowego zagrożenia jest niewspółmiernie surowa. Przepis bowiem art. 57 § 2 k.k. daje podstawę do nadzwyczajnego złagodzenia kary tylko w wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa.Dotychczasowa niekaralność oskarżonego i dobra opinia nie są szczególnymi okolicznościami w rozumieniu art. 57 § 2 k.k., stanowiącymi podstawę do nadzwyczajnego złagodzenia kary. Te okoliczności zadecydowały jedynie o wymierzeniu oskarżonemu kary w granicach najniższego ustawowego zagrożenia.Z przedstawionych wyżej powodów Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku, i dlatego orzekł jak na wstępie.