IV KR 319/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Wieczorek. Sędziowie: dr T. Majewski (sprawozdawca), M. Jankowska.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Matysik.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Wiesława S., oskarżonego z art. 138 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora i obrońcę od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 1974 r.zmienił zaskarżony wyrok w orzeczeniu o karze w ten sposób, że nie stosując nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia wolności skazał oskarżonego Wiesława S. za przypisane mu przestępstwo na karę 3 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem okresu tymczasowego aresztowania od dnia 1 czerwca 1974 r. (...).Uzasadnienie faktyczneZarzuty rewizji obrońcy oskarżonego, kwestionujące winę i kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu Wiesławowi S., nie są zasadne.Wbrew wywodom rewizji czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 138 § 1 k.k. w postaci zjawiskowej usiłowania, gdyż oskarżony działał w zamiarze sprowadzenia pożaru na terenie zabudowań, w których przebywali oraz spali ludzie i w których znajdował się ich dobytek. Okoliczności te były znane oskarżonemu. Wygaśnięcie ognia wznieconego przez oskarżonego z chwilą podpalenia wiązki słomy nastąpiło z przyczyn całkiem od oskarżonego niezależnych.Bezpodstawne jest więc twierdzenie rewizji obrońcy, że w tym wypadku powinien być zastosowany art. 212 § 1 k.k. lub art. 139 § 2 k.k.Zupełnie bezzasadny jest też zarzut pominięcia dowodu z biegłych na stwierdzenie, że oskarżony w chwili dokonywania czynu miał świadomość, iż jego czyn może spowodować pożar. Ustalenie w tej kwestii sąd mógł oprzeć (i oparł) na materiale dowodowym zebranym w toku rozprawy bez zasięgania opinii biegłych, gdyż kwestia ta nie wymagała w tym wypadku wiadomości specjalnych (art. 176 § 1 k.p.k.).Bezzasadny jest wysunięty w rewizji obrońcy zarzut rażącej surowości kary, zasadna jest natomiast rewizja prokuratora, kwestionująca zastosowanie względem oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary.Przyznanie się do winy po ujawnieniu przestępstwa jest równoznaczne z przyczynieniem się do ujawnienia przestępstwa (art. 57 § 2 pkt 1 k.k.), chociaż może stanowić okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary.Brak zatem podstaw do zastosowania w tym wypadku wspomnianego wyżej przepisu.Należało ponadto mieć na względzie okoliczności przemawiające przeciwko uznaniu, że nawet najniższa kara przewidziana w art. 138 § 1 k.k. byłaby w stosunku do oskarżonego Wiesława S. niewspółmiernie surowa. Wśród okoliczności tych należy wymienić przede wszystkim to, że oskarżony kierował się chęcią zemsty, oraz to, że usiłował wzniecić pożar w nocy, podczas snu mieszkańców pobliskiego domostwa.Ze względu na dotychczasowe nienaganne życie oskarżonego, jego sytuację rodzinną i przyznanie się do winy Sąd Najwyższy uznał, że karą, która w tym wypadku odpowiada dyrektywom art. 50 § 1 i § 2 k.k., będzie kara pozbawienia wolności odpowiadająca dolnej granicy ustawowego zagrożenia.Z tych powodów należało orzec jak w wyroku.