IV KZ 115/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia P. Ławacz (sprawozdawca).Sędziowie: T. Rek, F. Szeliński.Prokurator: W. Anc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Czesława W. oskarżonego z art. 187 k.k. w związku z art. 42 § 1 i 2 k.k., po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonego co do prowadzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do ściągnięcia opłaty sądowej mimo jej przedawnienia z mocy art. 5 dekretu o opłatach sądowych w sprawach karnych, postanowił:zażalenia powyższego nie uwzględnić.Uzasadnienie faktyczneZ treści przepisu art. 5 dekretu o opłatach sądowych w sprawach karnych wynika, że trzyletniemu przedawnieniu ulega prawo Skarbu Państwa do żądania nie uiszczonej opłaty sądowej. Z akt sprawy karnej (sygn. IV K 247/57), w której zostały wymierzone opłaty sądowe, wynika, że żądanie uiszczenia opłat zostało do skazanego skierowane w ustawowym terminie (3 lat) i że na skutek nieuiszczenia tych opłat dobrowolnie wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. Wniosek obrońcy skazanego z dnia 20 marca 1962 r. o umorzenie opłaty sądowej wskutek przedawnienia został załatwiony negatywnie, wobec czego stała się aktualna sprawa ponowienia czynności egzekucyjnych.Pogląd żalącego się, jakoby prawo do prowadzenia egzekucji uległo przedawnieniu wobec upływu 3-letniego okresu - nie znajduje oparcia w brzmieniu art. 5 dekretu o opłatach sądowych w sprawach karnych, w którym jest mowa o przedawnieniu jedynie prawa do żądania opłat, żądanie zaś opłat w sprawie niniejszej zostało zgłoszone we właściwym terminie.Z powyższych względów zażalenie, jako niesłuszne, nie mogło być uwzględnione.Marginesowo należy zaznaczyć, że Sąd Wojewódzki nie rozstrzygnął dotychczas wniosku skazanego Czesława W. z dnia 21 maja 1962 r. o rozłożenie kosztów sądowych na raty.