IV KZ 52/14

Sygn. akt IV KZ 52/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. w sprawie z wniosku M. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt XXIII Ka […] zażalenia złożonego przez wnioskodawcę na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt II AKo […] w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek o wznowienie postępowania, dla swojej prawnej skuteczności musi być sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.). Ustanowiony w sprawie obrońca z urzędu – adw. T. P., nie znalazł podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie skazanego (pisemna opinia k. 82-85). W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 120 k.p.k., wezwano skazanego do usunięcia braku formalnego jego osobistego wniosku w terminie 7 dni przez 2 złożenie takiego wniosku sporządzonego i podpisanego przez adwokata, pod rygorem odmowy jego przyjęcia. Skazany M. J. po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia podanego wyżej braku formalnego (k. 87 i k. 98) braku tego w zakreślonym terminie nie uzupełnił. W tej sytuacji zaskarżonym zarządzeniem prawidłowo odmówiono przyjęcia jego osobistego wniosku o wznowienie postępowania. Wbrew twierdzeniom z zażalenia określenie „powinien być", użyte w art. 545 § 2 k.p.k., nie oznacza dowolności strony skarżącej, lecz obowiązek dostosowania się jej do tego warunku skuteczności wniosku. Rzecz w tym że podstawy wznowienia są ograniczone i wyraźnie określone w ustawie (k.p.k.), i samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia nie stanowi takiej podstawy, dlatego wymaga się, aby to podmiot fachowy przygotowywał wniosek o wznowienie po zbadaniu, czy w ogóle są ku temu prawne przyczyny. Skarżący był pouczony o powyższym wymogu i wskazano mu, po oświadczeniu adw. T. P. - obrońcy z urzędu, o braku podstaw do wznowienia, że musi on teraz - jeśli chce, aby wniosek był formalnie skuteczny i podlegał w ogóle rozpoznawaniu - sam postarać się o dopełnienie powyższego wymogu poprzez obrońcę z wyboru, czego wszak nie uczynił. W nawiązaniu do argumentu zażalenia powołującego się na treść art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wskazać należy, że po pierwsze – w myśl art. 176 ust. 1 ustawy zasadniczej postępowanie sądowe jest co do zasady dwuinstancyjne, zaś określone ustawą postępowanie mające na celu wzruszenie prawomocnego orzeczenia ma charakter nadzwyczajny, a wobec tego z natury rzeczy ograniczony. Po wtóre zaś – że omawiany formalny wymóg wniosku o wznowienie postępowania, choć w pewnym sensie utrudnia, to nie zamyka prawa strony do sądu. Ubiegający się o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania może przecież skorzystać z pomocy ustanowionego przez siebie zawodowego pełnomocnika. Z powyższych względów postanowiono jak na wstępie. [aw]