Rw 211/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Gawrysiak. Sędziowie: płk E. Olczak, ppłk J. Jeż (sprawozdawca).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 1977 r. na rozprawie sprawy Piotra K., nieprawomocnie skazanego za przestępstwo określone w art. 325 § 1 k.k. w zbiegu z art. 327 § 1 k.k. i w związku z art. 60 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez Wojskowego Prokuratora Okręgowego w N. od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 10 czerwca 1977 r.nie uwzględnił rewizji prokuratora i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) W złożonej rewizji prokurator zarzucił wyrokowi wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernie łagodnej kary i domagał się zmiany wyroku przez podwyższenie wymiaru kary do 2 lat pozbawienia wolności (...).Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu wystąpienia prokuratora popierającego wywody i wniosek rewizji oraz po wysłuchaniu wniosku obrońcy o nieuwzględnienie rewizji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy Sąd Najwyższy zważył w tej sprawie, co następuje:Zastosowanie art. 60 § 1 k.k. obliguje sąd orzekającej do wymierzenia obostrzonej kary w granicach w tym przepisie określonych, nie oznacza to jednak, aby sąd ten był zobowiązany do wymierzenia kary wyższej od kary uprzednio wymierzonej za przestępstwo podobne. Kara bowiem wymierzona z zastosowaniem art. 60 § 1 k.k. musi uwzględniać również ogólne dyrektywy wymiaru kary, wyszczególnione w art. 50 § 1 i 2 k.k.Oskarżonemu Piotrowi K. sąd pierwszej instancji wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności, która istotnie jest łagodniejsza od kary wymierzonej mu w 1974 r. za przestępstwo podobne (1 rok i 6 miesięcy aresztu wojskowego), ale też pomiędzy tymi poszczególnymi czynami przypisanymi oskarżonemu zachodzą znaczne różnice. Wystarczy tutaj wskazać, że jeżeli w 1974 r. - dopuszczając się przestępstwa określonego w art. 325 § 1 k.k. w zbiegu z art. 327 § 1 k.k. - oskarżony opuścił posterunek wartowniczy przy magazynach amunicji artyleryjskiej i pozostawił go bez żadnej ochrony, to ostatnio samowolnie opuścił tylko wartownię, przy czym po około dwóch godzinach dobrowolnie do jednostki powrócił. Ponadto z wyników badań sądowo-psychiatrycznych przeprowadzonych w 1974 r. i ostatnio wynika, że w obydwu wypadkach oskarżony został uznany za żołnierza o nieprawidłowych cechach osobowości, które jednak uprzednio nie miały żadnego wpływu na jego postępowanie w zakresie popełnienia inkryminowanego czynu; obecnie natomiast biegli uznali, że na skutek tego odchylenia oskarżony miał nieznacznie ograniczoną zdolność do kierowania swym postępowaniem. Tak więc porównanie tych czynów zarówno od strony przedmiotowej, jak i podmiotowej wskazuje na to, że ostatni czyn oskarżonego charakteryzuje się mniejszym stopniem społecznego niebezpieczeństwa.W tej sytuacji Sąd Najwyższy nie podzielił wywodów rewizji prokuratora i przyjął, że wymierzona oskarżonemu kara, jakkolwiek jest łagodna, to jednak nie aż tak, aby ją uznać za rażąco niewspółmiernie łagodną w stosunku do przypisanego mu czynu, w związku z czym nie znalazł podstaw do zmiany wyroku (...).