Rw 279/63

Uzasadnienie faktyczneJeżeli przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. dopuszcza się ten, kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, to musi on mieć świadomość, że osoba, której pomaga, dopuściła się przestępstwa. Jeśli więc jest przekonany, że dana osoba jest niewinna, że nie popełniła przestępstwa, nie odpowiada. Wystarczający jest jednak zamiar ewentualny, tzn. gdy przewiduje, że dana osoba dopuściła się przestępstwa i godzi się jej pomagać, by uniknęła odpowiedzialności karnej na wypadek, gdyby rzeczywiście była ona sprawcą danego przestępstwa. Natomiast art. 148 § 1 k.k. nie obejmuje działania tego, kto pomaga osobie, o której jest przekonany, że nie popełniła przestępstwa i niesłusznie jest podejrzana, ustawa bowiem nie mówi o podejrzanym o popełnienie przestępstwa, lecz o "sprawcy przestępstwa", wykładnia zaś rozszerzająca nie jest dopuszczalna.Przez utrudnienie postępowania karnego (art. 148 § 1 k.k) rozumie się takie działania, które albo przeszkadzają skutecznemu i sprawnemu ukończeniu postępowania karnego, albo czynią wyłom w środkach dowodowych, za pomocą których można udowodnić przestępcy jego winę.Dyspozycja art. 148 § 1 k.k. nie wylicza wyczerpująco sposobów działania sprawcy. Może on popełnić przestępstwo także np. bezprawnie odmawiając zeznania w charakterze świadka w celu ratowania osoby oskarżonej, przeszkadzając w złożeniu wniosku o ściganie, użyczając przestępcy swoich dokumentów w celu wyjazdu za granicę. W każdym razie nie wchodzi w zakres czynności wykonawczej cyt. przestępstwa dążenie do zasięgnięcia u prokuratora informacji czy działania natury interwencyjnej.