V KK 115/23

V KK 115/23 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie M.K. skazanego za czyn z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. i art. 157§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 maja 2023r. wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 27 maja 2022r., sygn. akt V Ka 1331/20, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z dnia 10 lipca 2020r., sygn. akt IV K 1140/19 na podstawie art. 532§1 i §3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku UZASADNIENIE Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano wielokrotnie, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest możliwe jedynie wówczas, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonanie orzeczenia pociągnęłoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki, podnosząc też, iż wniosek ten powinien zawierać dodatkową argumentację wskazującą na duże V KK 115/23 2 prawdopodobieństwo zasadności podniesionego w skardze zarzutu i przez to nieodwracalność skutków kary w razie jej wykonania. Wniosek sporządzony w niniejszej sprawie takiej argumentacji nie zawiera, ograniczając się w istocie do wskazania na rangę podniesionych w kasacji zarzutów i twierdzenia o oczywistości negatywnych konsekwencji jakie miałby ponieść skazany w przypadku jego nieuwzględnienia, bez ich skonkretyzowania. Stwierdzić zatem wypada, że sam fakt złożenia kasacji nie może obligować Sądu Najwyższego do wstrzymania wykonania kary. Nie można bowiem zapominać, że w sprawie zapadł prawomocny, a więc wykonalny wyrok. W wywiedzionej kasacji obrońca podniósł w pkt I zarzut wystąpienia w sprawie uchybienia o randze bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 413§1 pkt 4 k.p.k. Uchybienie w tej przestrzeni miało polegać na sprzeczności „sentencji wyroku skazującego Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi w sprawie o sygn. IV K 1140/19 z treścią zarzutów będących podstawą skierowania aktu oskarżenia i czterech zarzutów wobec oskarżonego M.K., albowiem (…) w tenorze i sentencji wyroku przypisano oskarżonemu łącznie pięć zarzutów wbrew skardze oskarżyciela publicznego, przy czym co do jednego (pierwszego wskazującego jednoznacznie w swej treści, iż obejmuje on działanie wspólnie i porozumieniu również M.K.) nie orzeczono w wyroku skazującym sądu I instancji w ogóle”. Z kolei w pkt II kasacji skarżący postawił zarzut rażącego naruszenia prawa, „które miało istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu I i II instancji w postaci – w odniesieniu do czynu opisanego w pkt IV wyroku - wydania wyroku mimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela, o czym mowa w art. 17§1 pkt 9 k.p.k., co skutkowało wystąpieniem bezwzględnej podstawy odwoławczej wskazanej w art. 439§1 pkt 9 k.p.k. (…)”. Podkreślenia wymaga na wstępie, że przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532§1 k.p.k. wniosku, nie może być kompleksowa merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych we wniosku okoliczności. Na obecnym etapie postępowania można zatem jedynie wskazać, że z sentencji wyroku Sądu Rejonowego wynika, że w ramach czterech zarzuconych V KK 115/23 3 M.K. aktem oskarżenia czynów, został on uznany winnym w sumie trzech przestępstw. Lektura wydanego w sprawie orzeczenia nie potwierdza zatem twierdzenia, że „w tenorze i sentencji wyroku przypisano oskarżonemu łącznie pięć zarzutów wbrew skardze oskarżyciela publicznego”. Z kolei problematyka poruszona w pkt 2 kasacji stanowiła uprzednio podstawę (rozpoznanego przez Sąd Okręgowy) zarzutu z pkt 2 apelacji. Omawiając ją pokrótce należy podnieść, że objęcie przez prokuratora ściganiem, w trybie art. 60§1 k.p.k., przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego (a takim jest czyn z art. 157§2 k.k.), powoduje, że postępowanie w sprawie toczy się wówczas z urzędu (art. 60§2 k.p.k.). Prokurator w przedmiotowym postępowaniu uznał, że za pociągnięciem sprawcy do odpowiedzialności za popełnione przestępstwo przemawia, a wręcz wymaga tego, interes społeczny, stojący w tym układzie ponad partykularny interes pokrzywdzonego, który nie żądał ścigania sprawcy. Nie przesądzając kierunku przyszłego rozstrzygnięcia, podnieść należy, że zdecydowanie przedwczesne byłoby twierdzenie, że w sprawie już obecnie zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia tych zarzutów. Co zaś do oceny pozostałych zarzutów kasacyjnych, ich zasadność nie może być postrzegana jako jednoznaczna, skoro w odpowiedzi na wywiedziony nadzwyczajny środek odwoławczy prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako bezzasadnej. Powyższe powoduje, że tak sformułowany wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł jak na wstępie. (Z.K.) [ms] V KK 115/23 4