V KK 260/16

Sygn. akt V KK 260/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 października 2016 r., sprawy R. C. i T. K., skazanych z art. 280 § 1 k.k., z powodu kasacji, wniesionych przez obrońcę skazanych, od wyroku Sądu Okręgowego w O., z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt VII Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P., z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II K [x], p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasacje, jako oczywiście bezzasadne; 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanych w częściach na nich przypadających. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II K (…), R. C. i T. K. zostali uznani za winnych popełnienia przestępstwa z art. 280 § 1 k.k., za które wymierzono im kary po 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, mocą powołanego wyroku T. K. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 263 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 60 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł – w tej części wyrok Sądu Rejonowego nie został zaskarżony przez żadną ze stron. 2 Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 10 maja 2016 roku, sygn. akt VII Ka (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońców obu oskarżonych zaskarżony wyrok wobec oskarżonych R. C. i T. K. zmienił w ten sposób, że wymierzone im kary pozbawienia wolności za czyn z art. 280 § 1 k.k. podwyższył do 4 lat pozbawienia wolności, a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasacje od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 10 maja 2016 roku wniósł obrońca skazanych R. C. i T. K., zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 454 § 2 k.p.k. Ponadto, w kasacji dotyczącej skazanego R. C., skarżący sformułował także zarzut rażącego naruszenia art. 173 § 1 k.p.k. W konkluzji obrońca skazanych wniósł w kasacjach o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie R. C. i T. K. od popełnienia zarzucanego im czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w O. do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w O. w pisemnych odpowiedziach na kasacje obrońcy skazanych R. C. i T. K. wniósł o ich oddalenie, jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacje obrońcy skazanych R. C. i T. K. są bezzasadne i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym ich oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanych i treści podniesionych w pkt I obu kasacji zarzutów Sąd Okręgowy, stosując się do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał, dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacjach za niezasadne. Zaznaczyć jednocześnie należy, że połączenie zarzutów naruszenia ww. przepisów z naruszeniem art. 424 k.p.k. nie było prawidłowe, skoro Sąd odwoławczy zmienił wyrok Sądu Rejonowego jedynie w części dotyczącej kary, a w tym zakresie swoje stanowisko w sposób należy umotywował. W takim też wypadku Sąd ad quem winien był respektować wymogi wskazane w art. 457 § 3 3 k.p.k. i temu obowiązkowi – o czym była mowa powyżej – uczynił zadość. W pkt I obu kasacji obrońca skazanych – pod pozorem naruszenia wskazanych wyżej przepisów – w istocie ponownie podjął próbę, aby oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym w szczególności wyjaśnień T. W., podjął się tym razem Sąd Najwyższy. O ile zabieg ten należy uznać za nieskuteczny, to zasadne jest odesłanie skarżącego do stosownych kart pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w O., na których w trafny i wyczerpujący sposób odniesiono się do wszystkich problemów wskazywanych w apelacjach. W szczególności Sąd odwoławczy w wystarczający sposób odniósł się do zarzutu naruszenia art. 4 k.p.k. (s. 10-11 uzasadnienia) i art. 7 k.p.k. (s. 9-10 i 12 uzasadnienia). W pisemnych motywach wyroku Sąd Okręgowy jednoznacznie wskazał, że nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów danie wiary jednemu z oskarżonych – T. W., odniósł się także do dowodu w postaci informacji z B., miał ponadto na uwadze czasową możliwość przebycia przez oskarżonych trasy z G. do N. (s. 12 uzasadnienia). Nie są zasadne także zarzuty naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 193 § 1 k.p.k. Naruszenia tego przepisu skarżący upatruje w powieleniu błędu Sądu I instancji, który powołał biegłego sądowego celem ustalenia odległości oraz okresu czasu potrzebnego do przejechania samochodem odcinka drogi, który oskarżeni mieli przejechać po popełnieniu przestępstwa. Tego rodzaju zarzuty nie są zasadne, a ponadto odniósł się do nich już Sąd odwoławczy na s. 12 uzasadnienia. Rozwinięcie tych zarzutów wskazuje natomiast na niekonsekwencję obrońcy, który z jednej strony wskazuje na to, że stwierdzenie powyższych okoliczności nie wymagało wiadomości specjalnych, a zatem zbędne było powołanie biegłego, by następnie kwestionować decyzję o oddaleniu wniosku dowodowego z opinii instytutu w tym przedmiocie. W tym kontekście przypomnieć należy skarżącemu, że z opinii biegłego A.P. wynikało, iż z uwagi na zbyt dużą liczbę czynników zmiennych nie było możliwe dokonanie dokładnych ustaleń w zakresie czasu przejazdu z miejsca zdarzenia do działki T. W., a dowód z opinii biegłego spełniał jedynie funkcję uzupełniającą dla pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, na podstawie których ustalono sprawstwo R. C. i T. K. Nie sposób również podzielić zarzutów naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. O ile zarzuty te wydają się być ponownie kierowane pod adresem 4 orzeczenia Sądu I instancji, to jedynie wskazać w tym miejscu należy, że obrońca skazanych nie wykazał, aby orzekające w sprawie sądy powinny powziąć uzasadnione wątpliwości, których po wyczerpaniu całego postępowania dowodowego nie udało się usunąć, a które zostałyby rozstrzygnięte na niekorzyść skazanych. Dotyczy to także podnoszonej w kasacjach trasy i czasu ucieczki skazanych z miejsca zdarzenia, o czym była już mowa powyżej. W przedmiotowej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 454 § 2 k.p.k. Przepis ten – w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. – stanowił, że Sąd odwoławczy może orzec surowszą karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy nie zmienia ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, co uprawniało Sąd Okręgowy do zaostrzenia wobec skazanych orzeczonych kar pozbawienia wolności. W uzasadnieniu wyroku Sąd odwoławczy jednoznacznie wskazał bowiem, że Sąd I instancji wyartykułował wszystkie okoliczności, w tym obciążające, mające wpływ na wymiar kary, ale nie nadał im należnej rangi, a w konsekwencji wymierzył kary rażąco niewspółmierne do przypisanych im czynów, stopnia zawinienia sprawców i społecznej szkodliwości dokonanego przestępstwa. To zaś, że Sąd odwoławczy użył nieco innych słów na określenie tych samych okoliczności, które zostały uwzględnione również i przez Sąd Rejonowy nie oznacza jeszcze – wbrew temu, co twierdzi obrońca – o poczynieniu przez Sąd ad quem nowych ustaleń faktycznych. W kasacji dotyczącej skazanego R. C. obrońca podniósł także zarzut obrazy art. 173 § 1 k.p.k. O ile wcześniej jedynie w uzasadnieniu apelacji wskazywano, że A. W. „w pewnym momencie otrzymała informację (…) że R. C. jest sprawcą napadu”, to obecnie obrońca wskazuje na wadliwość sposobu okazania pokrzywdzonej R. C. . W tym miejscu stwierdzić jednak należy, że z protokołu przesłuchania A. W. nie wynika, aby poinformowano ją, kto jest sprawcą napadu (k. 717v), w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Rejonowego wyczerpująco oceniono jej zeznania, a Sąd odwoławczy ocenił trafność takiej oceny (s. 10 uzasadnienia). Słusznie jednocześnie wskazuje w pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, iż faktycznie doszło do naruszenia treści art. 5 173 k.p.k., to naruszenie to musi mieć charakter rażący, mający wpływ na treść wyroku, co niewątpliwie nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Jeżeli zaś chodzi o wskazywane w uzasadnieniu kasacji dotyczącej skazanego T. K. dowody w postaci zeznań A. O. K., R. M. i D. O. to zauważyć należy, że na s. 10 uzasadnienia Sąd odwoławczy wskazał, jakie dowody prowadzą do konkluzji o popełnieniu – między innymi przez T. K. – przestępstwa z art. 280 § 1 k.k., a powody uznania zeznań ww. świadków zostały trafnie i wyczerpująco wyjaśnione na s. 14-15 uzasadnienia Sądu Rejonowego (k. 1132v-1133 akt sprawy). W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał zarzuty obrońcy skazanych za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanych w częściach na nich przypadających.