V KK 30/15

Sygn. akt V KK 30/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik na posiedzeniu w trybie art. 535§3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 2 czerwca 2015 r., sprawy M. B. skazanego z art. 280§2 kk w zw. z art. 64§2 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 24 września 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w J. z dnia 2 czerwca 2014 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adwokata P. H. Kancelaria Adwokacka kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego; 3. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 2 czerwca 2014 r., M. B. został skazany za zbrodnię rozboju kwalifikowaną z art. 280 § 2 k.k., popełnioną w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w zw. z art. 64 § 2 k.k., na karę 3 lat i 6 2 miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy to orzeczenie. Obrońca skazanego wywiódł kasację podnosząc zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść prawomocnego wyroku: 1. art. 433 § 2 k.p.k. wskutek lakonicznego, a więc w sposób odbiegający od rzetelnej oceny, odniesienia się przez Sąd ad quem do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku Sądu I instancji, a który polegał na przyjęciu, iż M. B. dopuścił się przypisanego mu czynu, podczas gdy pominięta została ocena potwierdzonego przez pokrzywdzonych faktu czynnego udziału w zdarzeniu innych, nieustalonych osób i związanych z tymże udziałem roszczeń K. F. wobec pokrzywdzonych; 2. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 455 k.p.k. wskutek nieodniesienia się do zarzutu apelacyjnego obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 280 § 2 k.k. w aspekcie niesprawczych postaci zjawiskowych przestępstwa rozboju, w świetle faktu czynnego udziału w zdarzeniu innych, nieustalonych mężczyzn i związanych z tymże udziałem roszczeń K. F. wobec pokrzywdzonych; 3. art. 440 k.p.k. wskutek nierozpoznania sprawy w szerszych granicach niż zakreślone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, szczególnie w zakresie mogących mieć zastosowanie wobec oskarżonego M. B. niesprawczych postaci zjawiskowych przestępstwa rozboju, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania orzeczenia Sądu I instancji w mocy, co z kolei jest niewątpliwie rażąco niesprawiedliwe; W kasacji skarżący zamieścił także zarzut rażącej niewspółmierności kary, co ma wynikać „ze sformułowanych wyżej zarzutów rażącej obrazy prawa procesowego”. W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej złożył wniosek o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego M. B. okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Zarzut pierwszy, wskazujący na nierzetelne odniesienie przez Sąd odwoławczy do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do przebiegu zdarzenia jest nieprawdziwy. Wbrew twierdzeniu skarżącego kontrola instancyjna ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w wyroku Sądu pierwszej instancji została przeprowadzona w sposób wszechstronny i wnikliwy. Świadczy o tym treść uzasadnienia skarżonego wyroku. W kasacji obrońca przeciwstawia ustalonemu obrazowi zdarzenia wyjaśnienia oskarżonego, który nie przyznawał się do winy w toku całego postępowania, ale pomija, że przy podejmowaniu orzeczenia w tym względzie Sąd meriti musiał brać pod uwagę całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a więc także tych, które wynikały z dowodów obciążających oskarżonego (art. 410 k.p.k.). Wiarygodność tych dowodów została oceniona przez Sąd Rejonowy, a ustalenia faktyczne oparte na tej ocenie akceptował Sąd odwoławczy, odrzucając zarzut błędu zawarty w apelacji. Podnosząc zarzut nierzetelnej kontroli instancyjnej zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, skarżący nie wsparł go żadną argumentacją, poza wskazaniem na wyjaśnienia M. B., które zostały uznane przez Sądy orzekające za niewiarygodne. Zarzut kasacji, jako w gruncie rzeczy gołosłowny, jawi się więc jako całkowicie nietrafny. Zarzuty pod pkt 2 i 3 są wręcz niezrozumiałe. Formułując je obrońca upatrywał w stanie faktycznym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, możliwości przypisania oskarżonemu „niesprawczych postaci zjawiskowych przestępstwa rozboju”, a w niezastosowaniu takiej kwalifikacji przez Sąd Apelacyjny dostrzegał obrazę przepisów procesowych wymienionych w zarzutach. Trzeba w związku z tym zauważyć, że w apelacji skarżący nie podnosił zarzutu, w którym wytykałby odstąpienie przez Sąd Rejonowy od przypisania oskarżonemu którejś z niesprawczych form popełnienia przestępstwa. W tej sytuacji Sąd odwoławczy nie miał obowiązku rozstrzygać podnoszonej dopiero obecnie kwestii, chyba że z urzędu dostrzegł potrzebę orzekania na korzyść oskarżonego przez stosowną zmianę kwalifikacji prawnej czynu, niezależnie od zakresu zaskarżenia. W zarzucie kasacyjnym, nawiązując ogólnie do form niesprawczych skarżący nie podaje, o 4 którą z nich chodzi. Stawiany zarzut nie ma więc żadnego rzeczowego uzasadnienia. Tymczasem z treści prawomocnego wyroku i jego motywów wynika, że przypisano oskarżonemu współsprawstwo w popełnieniu rozboju, co wyraża się w sformułowaniu o popełnieniu czynu „wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi nieustalonymi mężczyznami”. Ustalenie to znajduje wsparcie we wszystkich innych szczegółowych ustaleniach sądu meriti, które odtwarzają przebieg zdarzenia. Jeśli nadto zważyć, że autor kasacji nie sprecyzował, na czym konkretnie opiera swoje przekonanie, iż zakwalifikowanie formy działania przestępnego oskarżonego jako współsprawstwa było wadliwe, to i te zarzuty jawią się jako oczywiście bezzasadne. Ostatni z podniesionych zarzutów, w którym obrońca utrzymywał, że wymierzona oskarżonemu kara jest niewspółmiernie surowa, nie mieści się w podstawach kasacji (art. 523 § 1 k.p.k.) i jako taki nie podlegał rozpoznaniu. Z wszystkich tych względów na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. O zwolnieniu skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., a o przyznaniu obrońcy wyznaczonego z urzędu wynagrodzenia za sporządzenie kasacji – w oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze i § 14 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. z 2013 r. Nr 461).