V KK 331/15

Sygn. akt V KK 331/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy A. W. skazanego z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 16 kwietnia 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 29 października 2014 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE A. W. został skazany wyrokiem z dnia 29 października 2014 r Sądu Rejonowego w Ś. w sprawie o sygn. akt II K …/13, za czyny wyczerpujące znamiona art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 200 § 1 k.k., i art. 202 § 2 k.k., i art. 208 w zw. z art. 12 k.k., na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na poczet tejże kary zaliczono skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, rozstrzygnięto także o kosztach sądowych. 2 Apelację od wyroku Sądu Rejonowego złożył obrońca A. W. Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV Ka …/15, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Od wyroku Sądu odwoławczego obrońca A. W. wywiódł kasację, w które zarzucił temu orzeczeniu szereg uchybień mających charakter procesowy w tym naruszenie: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. (pkt 1); art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. i art. 458 k.p.k. (pkt 2); art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (pkt 3); art. 440 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. (pkt 4); art. 6 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. (pkt 5); art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. (pkt 6. Konkludując obrońca wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku Sądu Rejonowego w Ś. – wyroku Sądu I instancji oraz wyroku Sądu Okręgowego we W. – Sądu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu. Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy, zważył, co następuje: Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlega oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Nie bez powodu w części historycznej niniejszego orzeczenia dosłownie zacytowano wniosek końcowy obrońcy. Z jego treści wprost wynika rzeczywista intencja skarżącego, sprowadzająca się do wywołania przed Sądem Najwyższym kontroli orzeczenia Sądu I instancji. Na tej już podstawie można domniemywać o treści i wartości zarzutów kasacyjnych. Treść uzasadnienia kasacji nie pozostawia już najmniejszych wątpliwości, co do tego, że zarzuty kasacyjne - niekiedy ukryte pod pozorem zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez Sąd odwoławczy - wymierzone zostały, w przeważającej ich części, de facto w orzeczenie Sądu Rejonowego. Części z nich, np. zarzut z pkt 2, Sąd II instancji w ogóle nie mógł naruszyć skoro nie przeprowadzał własnego postępowania dowodowego. Co więcej, zarzuty podniesione przez obrońcę, jako obraza prawa procesowego, których naruszenia miał – zdaniem obrońcy - dopuścić się Sąd 3 odwoławczy w toku kontroli instancyjnej, okazały się w istocie fortelem nieuprawnionej polemiki z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi. Skarżący nie dostrzega najwyraźniej, że tego typu zabiegi, zmierzające w istocie do obejścia ograniczeń wynikających z art. 523 § 1 k.p.k., po pierwsze nie mogą zyskać aprobaty, a co więcej były już wielokrotnie krytykowane i negowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Postępowanie kasacyjne nie służy przeprowadzeniu ponownej kontroli orzeczenia Sądu I instancji, albowiem ta rola została nadana przez ustawodawcę Sądom odwoławczym, w tym wypadku Sądowi Okręgowemu we W., który - wbrew temu, co zarzuca skarżący- wywiązał się ze swej funkcji w sposób właściwy. Sąd Okręgowy rozpoznał i omówił wszystkie zarzuty apelacyjne przedstawiając na kartach pisemnych motywów1) wyroku ze wszech miar wystarczającą i przekonywającą argumentację. Z tego uzasadnienia w sposób zrozumiały wynika, czym kierował się Sąd II instancji odmawiając słuszności zarzutom apelacyjnym. W toku czynności kontrolnych nie dopatrzono się żadnych uchybień faktycznych ani prawnych, w pełni zaakceptowano prawno-karną ocenę zachowania skazanego w zakresie wszystkich zarzuconych i przypisanych mu czynów. Z treści argumentacji zarzutów kasacyjnych jasno wynika, że skarżący nie godzi się właśnie z dokonaną przez Sąd oceną prowadzącą do uznania sprawstwa A. W. w zakresie wszystkich zarzucanych mu czynów z udziałem pokrzywdzonych poniżej lat 15. W tym celu atakuje zebrane dowody, w tym zeznania małoletnich pokrzywdzonych także zeznania K. Ż. Rzecz jednak w tym, że tożsamej zawartości zarzuty zostały postawione w apelacji i doczekały się rozpoznania i omówienia przez Sąd II instancji. Na str. 3 uzasadnienia Sąd Okręgowy wskazał, z jakich powodów twierdzenia obrońcy podważające zeznania małoletnich pokrzywdzonych nie były trafne. Sąd ten podzielił stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie uznania ich za pełnowartościowy dowód w sprawie. Sąd odwoławczy weryfikował zeznania tychże świadków w kontekście ich skłonności do konfabulacji opierając się w tej mierze na wydanych w sprawie opiniach psychologicznych. 4 Argument skarżącego o pominięciu opinii biegłego W., nie jest trafny. Na str. 7 uzasadnienia Sąd Rejonowy dobitnie wskazał, w jakim zakresie uznaję tę opinię za pełnowartościowy dowód a w jakim zakresie zmuszony był odmówić mu słuszności i wartości. Do treści tejże opinii odniósł się także Sąd II instancji (str. 3). Nie powinno, więc być żadnych wątpliwości co do zakresu uznania wniosków tego biegłego za podstawę ustaleń faktycznych. Zarzut z pkt 5 kasacji, konkretniej argumentacja o czasie popełnienia czynu z pkt IV jest tak niedorzeczna, że aż trudna do skomentowania szczególnie, gdy zważy się, że została sformułowana przez podmiot fachowy. Wskazać także skarżącemu należy, iż wbrew jego twierdzeniom Sąd meriti dysponował pełnym materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie ustaleń faktycznych i wydanie merytorycznej decyzji w sprawie. Z całą stanowczością natomiast stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, dokonana przez Sąd odwoławczy kontrola orzeczenia Sądu I instancji była rzetelna i wszechstronna, co czyni zarzuty rażącego naruszenia przez Sąd II instancji art. 433 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. nietrafnymi. Obrońca w złożonej kasacji – poza nieudolną polemiką z ustalonym stanem faktycznym - nie przedstawił racjonalnych dowodów i argumentów, które mogłyby skutkować podważeniem orzeczenie Sądu odwoławczego. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. eb