V KK 355/22

Sygn. akt V KK 355/22 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 października 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy K. K., skazanego z art. 286 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 11 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI Ka 41/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 8 listopada 2021 r, sygn. akt II K 693/18, p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 8 listopada 2020 r. (sygn. akt II K 693/18) K. K. został uznany winnym czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 11 kwietnia 2022 r. (sygn. akt VI Ka 41/22). Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi: 2 „rażącą obrazę prawa materialnego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie a) art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 87 k.p.c. poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że - w/w przepis kodeksu postępowania cywilnego nie dawał reprezentowanej przez skazanego (jako prokurenta) spółce możliwości pełnienia funkcji pełnomocnika na podstawie umowy stałego zlecenia, podczas gdy prawidłowa interpretacja tej normy prowadzić powinna do odmiennego wniosku, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że K. K. swym zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa oszustwa - brak uprawnień zawodowych radcy prawnego po stronie K. K. pozostawał w związku przyczynowo - skutkowym z doprowadzeniem pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, podczas gdy katalog usług oferowanych przez spółkę V. nie był warunkowany posiadaniem tego tytułu zawodowego przez skazanego - w przedmiotowej sprawie doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonych, podczas gdy (przynajmniej częściowo) otrzymali oni za wpłacone wynagrodzenie świadczenie wzajemne w postaci usług spółki V. b) art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 46 k.k., a wyrażającego się w zobowiązaniu skazanego K. do naprawienia szkody wobec pokrzywdzonych w wysokości przewyższającej faktycznie poniesioną szkodę.” Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Istotą skutecznej kasacji jest wykazanie i uargumentowanie zaistnienia w sprawie rażącego naruszenia prawa (procesowego lub materialnego), które dodatkowo miało istotny wpływ na treść finalnego rozstrzygnięcia (arg. ex. art. 523 § 1 k.p.k. oraz chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2016 r., III KK 291/16, www.sn.pl). Podnoszone w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego, nie są powiązane z mankamentami postępowania odwoławczego (brak stosownego 3 zarzutu naruszenia art. 433 k.p.k. i art. 457 k.p.k.), a pamiętać wypada, że Sąd odwoławczy nie stosował wskazanych przepisów prawa materialnego utrzymując wyrok Sądu I instancji. Sąd odwoławczy podzielił także zapatrywania Sądu I instancji co do wykładni przepisów prawa materialnego. Pamiętać należy, że postępowanie apelacyjne na gruncie k.p.k. różni się od tego, z jakim do czynienia mamy w postępowaniu cywilnym, gdzie obowiązujący model apelacji pełnej (cum beneficio novorum) polega nie na rozpoznaniu apelacji przez sąd drugiej instancji, ale na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy w granicach zaskarżenia i nie mogą stać temu na przeszkodzie wady uzasadnienia sądu pierwszej instancji, także nie wytknięte w apelacji (tak postanowienie Sądu Najwyższego z 16.03.2021 r., I USK 166/21, LEX nr 3220176). Dlatego też jedynym zarzutem, jaki mógł zostać postawiony przez obrońcę w kasacji to ten dotyczący rażącego naruszenia standardu kontroli odwoławczej w zakresie uprzednio złożonej apelacji. [as]