V KK 363/19

Sygn. akt V KK 363/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie M. K. i R. P. skazanych z art. 270 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu wniosków obrońców o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosków. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 października 2018 r. sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II K (…), M. K. i R. P. zostali skazani za przypisane im przestępstwa, za które wymierzono im kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz grzywny, orzekając jednocześnie kary łączne. W stosunku do M. K. - karę łączną „3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy lat pozbawienia wolności” (brzmienie pkt IV sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego) oraz 600 stawek dziennych grzywny po 100 zł każda, a w stosunku do R. P. karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku kasacje wywiedli obrońcy skazanych. Formułując w nich liczne zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego - w tym zarzuty podnoszące wystąpienie uchybień o randze bezwzględnych przyczyn odwoławczych - z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. (kasacja 2 obrońcy skazanego M. K. – adwokata K. W. ), z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (kasacja obrońcy skazanego M. K. – adwokata K. K. ), a także zarzut rażącej niewspółmierności kary (kasacja obrońcy skazanego R. P. - adwokata M. Z. ), skarżący wnieśli bądź to o uchylenie wyroków obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji (kasacje obrońców skazanego M. K. ), bądź to o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, bądź też o uchylenie wyroków obu instancji i uniewinnienie R. P. od przypisanych mu czynów (kasacje jego obrońców). W kasacjach wniesionych przez wszystkich obrońców skazanych zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Uzasadniając je, obrońcy skazanych powołali się wagę i trafność podnoszonych zarzutów, wskazujące w ich ocenie na oczywistą zasadność kasacji oraz graniczące z pewnością prawdopodobieństwo uchylenia wyroków Sądów pierwszej i drugiej instancji. Obrońca skazanego R. P. – adwokat M. Z. powołał się również na stan zdrowia skazanego i jego trudną sytuację rodziną. Wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. ma, co do zasady, charakter wyjątkowy. Przy podejmowaniu decyzji o wstrzymaniu wykonania orzeczenia istotnym są ranga zarzutów kasacyjnych oraz wysoki stopień ich uprawdopodobnienia przekonujące o zasadności kasacji. Podkreślenia wymaga również to, że zastosowanie tej instytucji powinno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonywanie kary, przed rozpoznaniem kasacji, spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba stwierdzić, że zawarta w kasacjach obrońców skazanych argumentacja, i to niezależnie od wewnętrznego przekonania autorów nadzwyczajnych środków zaskarżenia, nie jest tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej, „wręcz rzucającej się w oczy” wadliwości 3 kwestionowanego wyroku Sądu odwoławczego. Bezspornie waga zarzutów i ich liczba jest duża, nie jest to jednak równoznaczne z istnieniem wysokiego stopnia prawdopodobieństwa uwzględnienia wniesionych na korzyść skazanych kasacji, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznego rozpoznania kasacji. Dotyczy to również wskazywanego w kasacjach obrońców skazanego M. K. wystąpienia uchybień mających postać bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Zauważyć zresztą trzeba, że oskarżyciel publiczny, odnosząc się w pisemnej odpowiedzi na kasacje do trafności stawianych w nich zarzutów, ocenił wniesione skargi kasacyjne jako bezzasadne w stopniu oczywistym. Co zaś się tyczy natomiast argumentacji obrońcy skazanego R. P. , wykraczającej poza kwestie związane z treścią i zasadnością zarzutów kasacyjnych, stwierdzić należy, że jeśli aktualny stan zdrowia skazanego, jego sytuacja osobista i rodzina skazanego stanowiłby przeszkodę w odbywaniu kary pozbawienia wolności, to odmowa wstrzymania wykonania orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k. nie wyklucza – co oczywiste – stosowania przewidzianych w tego rodzaju wypadkach odpowiednich instytucji prawa karnego wykonawczego. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak na wstępie.