V KK 421/15

Sygn. akt V KK 421/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik (przewodniczący) SSN Roman Sądej SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Wełpa przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Aleksandra Herzoga, w sprawie D. N. skazanego z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 266 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 lipca 2015 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 22 stycznia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w zakresie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie II b iv wobec D. N. i przekazuje sprawę w tej części Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Prokurator Generalny, kasacją wniesioną na podstawie art. 521 k.p.k., zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 lipca 2015 r., „…w części 2 dotyczącej orzeczenia o karze w zakresie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie II b iv, na niekorzyść skazanego D. N.” i zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, to jest art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego D. N. kary łącznej pozbawienia wolności w rozmiarze niższym od najwyższej z jednostkowych kar pozbawienia wolności podlegających łączeniu”, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r., uznał D. N. za winnego popełnienia: a) w punkcie XI-ciągu trzech przestępstw zakwalifikowanych z art. 228 § 3 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., za co wymierzył mu na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. karę 2 lat pozbawienia wolności; b) w punkcie XII-przestępstwa zakwalifikowanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 228 § 3 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co wymierzył mu na podstawie art. 19 § 1 k.k. w z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. karę roku pozbawienia wolności; c) w punkcie XIII-ciągu przestępstw opisanych w punktach od XCIX do CI aktu oskarżenia, zakwalifikowanych z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., za co wymierzył mu na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; d) w punkcie XIV-przestępstwa zakwalifikowanego z art. 291 § 1 k.k., za co wymierzył mu na podstawie art. 291 § 1 k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie XV wyroku, na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k., orzekł wobec oskarżonego D. N. karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W omawianym wyroku pominięto rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w M. nieistotne z punktu widzenia zarzutu kasacyjnego. 3 Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu sprawy z powodu m. in. apelacji obrońcy oskarżonego D. N., wyrokiem z dnia 3 lipca 2015 r.: a) w punkcie I b uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej czynu przypisanego D.N. w punkcie XIV; b) w punkcie II b zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w odniesieniu do D. N. w ten sposób, że: i. uchylił orzeczoną w punkcie XV karę łączną pozbawienia wolności; ii. uniewinnił go od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie XCIX aktu oskarżenia objętego skazaniem w punkcie XIII; iii. wyeliminował z opisu ciągu przestępstw zawartego w punkcie XIII zarzut opisany w punkcie XCIX aktu oskarżenia i na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności; iv. na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. wymierzył karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; v. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 3 lat; IV. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Omawiając ten wyrok, również pominięto rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego nieistotne z punktu widzenia zarzutu kasacyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku Sąd odwoławczy przyznał, że karę łączną pozbawienia wolności orzekł z obrazą art. 86 § 1 k.k., bowiem przeoczył, że w punkcie XI wyroku Sądu a quo, utrzymanym w mocy, wymierzono D. N. karę 2 lat pozbawienia wolności. Rażące naruszenie prawa materialnego – art. 86 § 1 k.k. słusznie więc zarzucił w kasacji Prokurator Generalny, bowiem wymiar kary łącznej w rozpoznawanej sprawie nie mógł być niższy niż 2 lata pozbawienia wolności. To z kolei uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Ponownie rozstrzygając w przedmiocie kary łącznej, Sąd ten związany będzie bardzo wąsko ujętym zakresem uchylenia, wynikającym z tak określonych granic rozpoznania w kasacji wywiedzionej na niekorzyść D. N. 4 Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. kc