V KK 67/14

Sygn. akt V KK 67/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 czerwca 2014 r., sprawy A. G., skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 września 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 czerwca 2013 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne; 3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. S. – Kancelaria Adwokacka – kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem), zawierającą 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r., skazał A. G. za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 na karę 3 lat pozbawienia wolności, a także orzekł środek karny w postaci przepadku dowodów rzeczowych. Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. apelacji obrońcy 2 skazanego, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożyła obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia: art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k.; art. 457 § 3 k.p.k. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić w tym miejscu należy stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację. Skarżąca w kasacji, pod pozorem naruszenia prawa procesowego, kwestionuje de facto dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, wbrew zakazowi zawartemu w treści art. 523 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W związku z tym zarzuty kasacji w istocie skierowane zostały przeciwko rozstrzygnięciu Sądu a quo, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k. W ocenie Sądu Najwyższego kontrola apelacyjna została dokonana prawidłowo, co znalazło swoje odzwierciedlenie w rzeczowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że w sprawie wystąpiły uchybienia dotyczące oceny materiału dowodowego, czy – w związku z oddaleniem jej wniosku dowodowego – braki w tym materiale. Obrońca kwestionowała oddalenie swojego wniosku o przeprowadzenie eksperymentu procesowego. Sąd ad quem w uzasadnieniu odniósł się do tej kwestii w sposób zasługujący na pełną akceptację, podkreślając, że w świetle ustaleń faktycznych dokonanych w oparciu o zeznania pokrzywdzonej i wyjaśnienia skazanego w części uznanej za wiarygodne przeprowadzenie eksperymentu procesowego nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność, czy skazany mógł rzeczywiście usunąć łańcuszek zabezpieczający drzwi i wejść do pomieszczenia, nie miała żadnego znaczenia dla określenia formy przyjętego usiłowania. Zgodnie z art. 13 § 2 k.k. usiłowanie nieudolne zachodzi wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu 3 zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego. W okolicznościach przedmiotowego zdarzenia istniał zarówno przedmiot, na którym można było dokonać rozboju, jak również użyto środków, które mogły do tego doprowadzić. Nawet obiektywna niemożność pokonania przez skazanego zabezpieczenia w postaci drzwi – co wbrew twierdzeniom skarżącego jest przy przestępstwie rozboju jednoznaczne z oporem osoby pokrzywdzonej – nie może być utożsamiana z tym, że działania sprawcy, mimo jego mylnego przekonania, nie mogły realnie doprowadzić do dokonania przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. Co więcej przykład podany przez Sąd ad quem, że przestraszenie się pokrzywdzonej gróźb skazanego i wydanie mu pieniędzy zakwalifikować należałoby jako dokonanie rozboju, jest jak najbardziej zasadny. Argumentacja obrońcy, że takie zachowanie było niemożliwe w świetle logiki i doświadczenia życiowego, była całkowicie chybiona. Niezrozumiałym jest jej stanowisko, dlaczego w sytuacji, gdy skazanemu nie udało się pokonać łańcuszka zabezpieczającego drzwi i w konsekwencji pokrzywdzona nie wydała mu pieniędzy, nie miałoby dojść do usiłowania udolnego rozboju. Przecież także w takich warunkach jego zachowanie należałoby zakwalifikować właśnie jako usiłowanie udolne przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. To, czy miał on realną możliwość sforsowania drzwi zabezpieczających czy nie, było dla bytu czynu karalnego bez znaczenia. Sąd odwoławczy szczegółowo i w pełni zasadnie odniósł się także do zarzutu apelacji dotyczącego groźby użycia przemocy i posługiwania się nożem przez skazanego. Podkreślenia wymaga to, że już samo okazanie przez skazanego noża pokrzywdzonej połączone z żądaniem wydania pieniędzy spełniało znamię groźby natychmiastowego użycia względem niej przemocy. Działanie sprawcy nie ograniczyło się zresztą do tego: włożył on bowiem nóż w szparę drzwi domu pokrzywdzonej i machał nim. Twierdzenie obrony – abstrahując, że chodzi tu o ustalenia faktyczne – jakoby skazany użył noża jedynie do otwarcia drzwi, było wręcz naiwne. Sąd ad quem w sposób zasługujący na pełną akceptację odniósł się do zarzutu niezastosowania wobec skazanego nadzwyczajnego złagodzenia kary. Uzasadnienie także i w tym zakresie zostało sporządzone wnikliwie i szczegółowo. Podzielić należy przy tym pogląd, że okoliczności sprawy, na co zwracał uwagę 4 również Sąd a quo, nie pozwoliły na zastosowanie wobec skazanego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Mając na uwadze powyższą argumentację, zarzuty kasacyjne, jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., uznane zostały za bezzasadne w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Wobec tego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, jako że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację majątkową i pobyt w zakładzie penitencjarnym. Na podstawie art. 616 § 2 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 j.t.), na rzecz obrońcy skazanego z urzędu, adw. J. S., zasądzono kwotę 738 zł, w tym podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie przedmiotowej kasacji.