V KK 86/14

Sygn. akt V KK 86/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 czerwca 2014 r., sprawy R. M., skazanego z art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 października 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 18 czerwca 2013 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 18 czerwca 2013 r. R. M. został skazany za czyn z art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. na karę 4 lat pozbawienia wolności, a także wymierzono mu środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. apelacji obrońcy, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji przez złagodzenie kary pozbawienia wolności do 3 lat, a w pozostałej części utrzymał go w mocy. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. 2 W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w K. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zważyć należy, że autor kasacji poza odpowiednim dostosowaniem jej treści do wymogów kasacyjnych w zasadzie powtórzył argumentację zawartą w apelacji, kwestionując niezgodny z jego oczekiwaniami sposób odniesienia się w toku kontroli odwoławczej do zarzutu dotyczącego opinii biegłych. Skarżący usilnie po raz kolejny w postępowaniu kasacyjnym lansował pogląd, cytując przy tym zdania biegłych wyrwane z kontekstu, że zgromadzone dowody nie dawały stuprocentowej odpowiedzi na pytanie, kto prowadził motocykl w chwili zdarzenia. Sąd Najwyższy pragnie w tym miejscu podkreślić, że autor kasacji prezentuje w tym zakresie odosobnione stanowisko. Należy podzielić w tym miejscu zdanie Sądu a quo, Sądu ad quem, a także prokuratora w odpowiedzi na kasację, że z opinii jasno i jednoznacznie wynika, iż to skazany prowadził pojazd w chwili wypadku. Obrońca, akcentując pojedyncze zdania biegłych, zdaje się zapominać, że dowód ten podlega całościowej ocenie. Co więcej, dowód z opinii biegłego podlega również weryfikacji i ocenie przez pryzmat całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W związku z tym stanowisko skarżącego musiało zostać uznane za całkowicie chybione, bowiem tylko w jego mylnym przekonaniu opinie biegłych nie dawały odpowiedzi stanowczych. Opinie te zostały w toku oceny dowodów zweryfikowane przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo. Poza tym, co podkreślały obydwa Sądy, opinie biegłych nie były w konkretnej sprawie jedynymi dowodami. Również pozostałe środki dowodowe, w tym relacje świadków, wskazywały na skazanego jako kierowcę motocykla. Na uwagę zasługuje tutaj fakt, że w treści kasacji, polemizującej z uzasadnieniem Sądu ad quem w zakresie oceny zeznań świadków, skarżący nie ustrzegł się kwestionowania poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie, co zgodnie art. 523 § 1 k.p.k. jest niedopuszczalne. Mając na względzie powyższą argumentację, Sąd Najwyższy uznał, że kontrola odwoławcza została przeprowadzona w sposób prawidłowy, w związku z czym o naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. nie mogło być mowy. 3 W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. Sąd odwoławczy prawidłowo sporządził uzasadnienie swojego wyroku. Zdaniem Sądu Najwyższego, nie można zgodzić się z twierdzeniem, że zawiera ono jedynie ogólnikowe twierdzenia oraz stereotypowe sformułowania. Pamiętać należy, że treść uzasadnienia Sądu odwoławczego warunkowana jest jakością apelacji. W realiach niniejszej sprawy, przy zarzucie apelacyjnym, jakoby opinie biegłych nie dawały jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, kto prowadził motocykl w chwili wypadku, opartym zresztą na zdaniach wyjętych z kontekstu całej wypowiedzi, wystarczającym było, w sytuacji gdy jasność i pełność opinii nie budziła wątpliwości, odniesienie się do zarzutu w taki sposób, jak to uczynił Sąd ad quem. Poza tym, co Sąd ten podkreślał w uzasadnieniu, sprawstwo skazanego wynikało również z innych wiarygodnych dowodów w sprawie, o czym obrońca permanentnie zapomina, skupiając się na jednej okoliczności. Sąd odwoławczy podkreślił, że ustalenia Sądu pierwszej instancji znajdują pełne potwierdzenie również w zasadach doświadczenia życiowego. Obrońca tymczasem, ponownie akcentując fragment wyrwany z kontekstu całej wypowiedzi, próbuje przekonać, że chodzi tu o kwestię wymagającą wiedzy specjalnej. Tyle tylko, że Sąd ad quem powołuje zasady doświadczenia życiowego jedynie dla uwypuklenia prawidłowości ustaleń, które dokonane zostały w oparciu o zebrane dowody. Twierdzenie zatem, jakoby ustalenie o prowadzeniu motocykla w chwili wypadku przez skazanego dokonane zostało przez Sąd ad quem na podstawie zasad doświadczenia życiowego, traktowane musi być jako nadużycie. Stąd, mając oczywiście na względzie treść zarzutów apelacyjnych, uzasadnienie zaskarżonego wyroku należało uznać za sporządzone prawidłowo, a jego zwięzłość była jego atutem, a nie – jak widział to skarżący – wadą. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd Najwyższy uznał przedmiotową kasację za oczywiście bezzasadną, co skutkowało jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. obciążono skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Brak było jakichkolwiek podstaw do zwolnienia go od tych kosztów. 4