V KO 117/22

Sygn. akt V KO 117/22 POSTANOWIENIE Dnia 1 marca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie skazanego J. C. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 marca 2023 r. wniosku obrońcy skazanego w przedmiocie przyznania wynagrodzenia na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 2022 r., poz. 1184 t.j.) oraz § 17 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18 t.j.) p o s t a n o w i ł: zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. S., Kancelaria Adwokacka w W. jako obrońcy z urzędu skazanego J. C., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) w tym 23% podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie opinii o braku podstaw do złożenia wniosku w trybie art. 29 § 6 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. 2021 r., poz. 1904 t.j.) w przedmiocie wyłączenia SSN Pawła Wilińskiego. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2023 r. adwokat J. S. został wyznaczony jako obrońca z urzędu skazanego J. c., do zbadania istnienia podstaw do złożenia wniosku w trybie art. 29 § 6 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. 2021 r., poz.1904 t.j.) w przedmiocie wyłączenia SSN Pawła Wilińskiego. W 2 nadesłanej opinii o braku podstaw do wystąpienia z takim wnioskiem obrońca skazanego złożył wniosek o zasądzenie wynagrodzenia na jego rzecz oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek obrońcy skazanego należało uwzględnić. Obrońca w tej sprawie sporządził opinię o braku podstaw do złożenia wniosku w trybie art. 29 § 6 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, w przedmiocie wyłączenia SSN Pawła Wilińskiego. Po wykonaniu swojego zadania obrońca złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia, nie wskazując żądanej kwoty. Wobec braku przepisu regulującego omawianą kwestię określenie odpowiedniej stawki stanowiącej wynagrodzenie obrońcy za wykonaną przez niego czynność należało ustalić w oparciu o treść § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18 t.j.) Zgodnie bowiem z tym unormowaniem, wysokość opłat w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę opłatę w sprawach najbardziej zbliżonego rodzaju. W rozpoznawanej sprawie, za taką może być uznana opinia o braku podstaw wniosku o wznowienie postępowania czy też opinia o braku podstaw do wniesienia kasacji i dlatego należy przyjąć, że wynagrodzenie obrońcy oskarżonego, który sporządził opinię o braku podstaw do złożenia wniosku w trybie art. 29 § 6 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. 2021 r., poz.1904 t.j.) wyznaczać będzie treść § 17 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia, o którym wcześniej była mowa. Mając to na względzie należało przyznać obrońcy wynagrodzenie w kwocie 442,80 zł zawierającej podatek VAT (§ 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.