V KO 16/20

Sygn. akt V KO 16/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020r., w sprawie R. I. skazanego z art. 258 § 1 k.k. i art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kwestii dopuszczalności wznowienia z urzędu postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 grudnia 2015r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 2 lutego 2015r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł: stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wskazanego wyżej postępowania sądowego. UZASADNIENIE Stosownie do dyspozycji art. 542 § 4 k.p.k. wznowienie postępowania nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w § 3 tego przepisu, to jest z powodu bezwzględnych uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k., jeżeli były one przedmiotem rozpoznania w trybie kasacji. Niniejsza sprawa zainicjowana została pismem R. I. zatytułowanym „wniosek o wznowienie postępowania”, uzupełnionym oświadczeniem z 11 lutego 2020 r. Według skazanego, to nie ujawnienie się nowych faktów lub dowodów ma doprowadzić do wzruszenia prawomocnego wyroku skazującego, ale ewidentne 2 naruszenie zasady ne bis in idem. Skoro wznowienie procesu z powodu uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., możliwe jest wyłącznie z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), informację skazanego należało potraktować jako sygnalizację o potrzebie podjęcia czynności z urzędu (art. 9 § 2 k.p.k.). Nie budzi wątpliwości, że kwestia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci naruszenia powagi rzeczy osądzonej była przedmiotem rozpoznania w trybie kasacji. Dość powiedzieć, że obrońca w złożonej od wyroku Sądu odwoławczego kasacji na jej czoło wysunął zarzut, że R. I. prawomocnym wyrokiem sądu w H. z 11 stycznia 2007 r. został skazany na karę 9 lat pozbawienia wolności za nielegalny wwóz w dniu 28 listopada 2006 r. na terytorium Szwecji znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, to jest za czyn tożsamy z przypisanym mu w procesie zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z 30 grudnia 2015 r. Zarzut ten nie zyskał uznania w oczach Sądu Najwyższego, który w dniu 6 września 2017r. kasację obrońcy R. I. oddalił jako oczywiście bezzasadną, odstępując od sporządzenia pisemnego uzasadnienia. W tym stanie rzeczy, skoro zagadnienie stanu rzeczy osądzonej (res iudicata) było przedmiotem orzekania „w trybie kasacji”, co wykluczało w ogóle dopuszczalność ponownego analizowania w trybie wznowieniowym tego problemu, Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko wydać orzeczenie formalne stwierdzające brak warunków prawnych do rozpoznania kwestii wznowienia procesu ex officio (art. 542 § 4 k.p.k.). Zapadłe rozstrzygnięcie, będące skutkiem kategorycznego brzmienia przepisu regulującego zaistniałą in concreto sytuację procesową nie wyłącza możliwości ubiegania się skazanego u podmiotów szczególnych (Prokuratura Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich) o wniesienie tzw. kasacji nadzwyczajnej w trybie określonym w art. 521 § 1 k.p.k.