V KO 37/16

Sygn. akt V KO 37/16 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie J. B. skazanego z art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 24 maja 2016 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 12 grudnia 2013 r., zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 22 maja 2014 r., na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Ś. uznał oskarżonego J. B. za winnego popełnienia czynu z art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i za to skazał go na karę 8 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W dniu 18 kwietnia 2016 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo J. B., w którym domagał się on wznowienia postępowania zakończonego tym wyrokiem. Wnioskodawca, nie podając podstawy prawnej wznowienia, utrzymywał że został skazany „niewinnie z pomówienia osób trzecich”. Twierdził, że nie brał udziału w 2 pobiciu pokrzywdzonej, a jedynie znalazł ją na klatce schodowej i pomógł jej wejść do mieszkania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. art. 545 § 3 k.p.k. - dodanym ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) – sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. W myśl tego przepisu sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku, nie bada więc także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Natomiast wniosek taki podlega kontroli o charakterze quasi formalnym, pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, LEX nr 1812335). Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że pismo skazanego J. B. nie zawiera argumentacji, która pozwoliłaby na powiązanie treści złożonego przez niego wniosku z podstawami wznowienia postępowania określonymi w art. 540 § 1 pkt 1 i 2, § 2 i § 3 k.p.k., czy też w art. 542 § 3 k.p.k. Treść uzasadnienia przedmiotowego wniosku pozwala wręcz na stwierdzenie, że zamiarem jego autora w rzeczywistości było wymuszenie kolejnej oceny materiału dowodowego i doprowadzenie w ten sposób do zmiany ustaleń faktycznych, co w postępowaniu wznowieniowym jest oczywiście wykluczone. Od lat w judykaturze ugruntowany jest bowiem pogląd, że w toku postępowania o wznowienie nie jest dopuszczalne badanie prawidłowości oceny materiału dowodowego dokonanej przez sądy orzekające w sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 listopada 1994 r., III KO 67/94, LEX nr 22092). Powyższe, w myśl art. 545 § 3 k.p.k., przesądza o oczywistej bezzasadności obecnie złożonego przez niego wniosku o wznowienie postępowania. W tych okolicznościach Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie. kc 3