V KO 71/16

Sygn. akt V KO 71/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący) SSN Marian Buliński SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2017 r. wniosku A. B. o wznowienie z urzędu postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II AKa […], na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. p o s t a n a w i a: nie stwierdzić podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. UZASADNIENIE A. B. zasygnalizował Sądowi Najwyższemu zaistnienie, w opisanym na wstępie postępowaniu, uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt. 5 k.p.k. Jak podaje w swym piśmie z dnia 8 września 2016 r. (uzupełnionym pismem z dnia 2 października 2016 r.), w postępowaniu tym nie uwzględniono „braku w polskim systemie prawa karnego kategorii kar dotyczących procedury sekurytyzacji kredytów, które są przedmiotem wyroku (…)”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przytoczona powyżej okoliczność nie poddaje się ocenie w kategorii bezwzględnej przesłanki odwoławczej, wskazanej w sygnalizacji. Według przepisu art. 439 § 1 pkt. 5 k.p.k. przyczyna taka zachodzi, gdy orzeczono karę, środek karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznany ustawie. 2 Innymi słowy i najprościej mówiąc, unormowanie to dotyczy, nieprzewidzianych przez ustawę, orzeczonych środków reakcji karnej. W takim razie trzeba przypomnieć, że wskazanym na wstępie wyrokiem Sądu Apelacyjnego, częściowo zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt III K […], A. B. skazany został na łączne kary 4 lat pozbawienia wolności i 300 stawek dziennych grzywny po 20 zł za stawkę, po połączeniu dwóch jednostkowych skazań na kary 2 i 3 lat pozbawienia wolności oraz 300 i 200 stawek dziennych, licząc po 20 zł za stawkę – za przestępstwa zakwalifikowane na podstawie art. 296 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., popełnione w dniu 4 lutego 2000 r. Za podstawę wymierzenia skazanemu kar przyjęto w obu wypadkach przepisy art. 296 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Treść przytaczanych rozstrzygnięć dobitnie świadczy więc o tym, że kary pozbawienia wolności i grzywny, wymierzone A. B., mieszczą się w katalogu kar przewidzianych w kodeksie karnym (art. 32 pkt. 1 i 3 k.k.). Tylko dla porządku można dodać, że kary te pozostają w granicach określonych przepisami art. 37 i art. 33 § 1 i 3 k.k., art. 85 i 86 § 1 i 2 k.k., a także w granicach sankcji za przestępstwo opisane w art. 296 § 3 k.k. Powyższe jest wystarczające dla przesądzenia braku podstaw do wznowienia postępowania z urzędu po myśli art. 439 § 1 pkt. 5 k.p.k., wobec czego czynienie dalszych rozważań co do intencji pisma procesowego, łączącego kategorie kar z „procedurą sekurytyzacji kredytów”, nie znajduje uzasadnienia. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. [aw]