V KR 150/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski (sprawozdawca). Sędziowie:. J. Cieślak, M. Regent-Lechowicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: E. Sanecki.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 28 września 1977 r. sprawy Henryka K., oskarżonego z art. 201 k.k. w związku z art. 200 § 1 k.k., z pwoodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 19 maja 1977 r.,przyjmując, że przypisanego czynu oskarżony Henryk K. dopuścił się w okresie od 1970 r. do grudnia 1972 r. włącznie, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok co do tego oskarżonego (...).Uzasadnienie faktyczneHenryk K. został zaskarżonym wyrokiem skazany na podstawie art. 200 § 1 i art. 201 oraz art. 36 § 3, art. 40 § 1 pkt 3 i art. 46 § 1 pkt 2 k.k. na kary 5 lat pozbawienia wolności i 40.000 zł grzywny oraz na kary dodatkowe pozbawienia praw publicznych na okres 4 lat i konfiskaty mienia w całości za to, że w okresie od 1970 r. do maja 1973 r., jako kierownik Międzykółkowej Bazy Maszynowej w S., działając wspólnie z księgową tejże bazy Danutą M., zagarnął na szkodę tej jednostki gospodarki uspołecznionej 215.975 zł.We wniesionej od tego wyroku rewizji obrońca oskarżonego Henryka K., domagając się zmiany wyroku i uniewinnienia oskarżonego lub uchylenia tegoż wyroku i przekazania sprawy do ponownego ropzpoznania, zarzucił: "(...) obrazę prawa materialnego - art. 6 k.p.k. w związku z art. 201 k.k. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, przyjętego za podstawę orzeczenia skazującego, a ponadto obrazę prawa procesowego - art. 3, 4, 357, 372, 391 oraz 408 k.p.k. i ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii."W istocie swej rewizja oskarżonego - jak wynika z jej wywodów - zarzucając naruszenie przez sąd zakazu reformationis in peius wskutek przypisania Henrykowi K. wyższej niż poprzednio określona kwota zagarnięcia, mimo że wyrok poprzedni uchylony został wyłącznie na skutek rewizji wniesionej na korzyść oskarżonego, sprowadza się do kwestionowania utaleń faktycznych przyjątych za podstawę wyroku, oceniając je bądź jako dowolne, nie mające oparcia w materiale dowodowym, bądź jako sprzeczne z tym materiałem, bądź wreszcie - z powodu oparcia ich na nie zasługujących na wiarę, gdyż niczym nie potwierdzonych i zawierających przy tym wiele rozbieżności - jako pomówienia współoskarżonej Danuty M. (...).Sąd Najwyższy zarzutów rewizji oskarżonego Henryka K. nie podzielił. Zakaz reformationis in peius, przewidziany w art. 408 k.p.k., nie ogranicza w razie ponownego rozpoznania sprawy zakresu ustaleń faktycznych,a jedynie nie pozwala na wymierzenie kary surowszej od poprzednio orzeczonej, gdy sprawa wróciła do ponownego rozpoznania wskutek uwzględnienia wyłącznie rewizji wniesionej na niekorzyść oskarżonego.Nie stanowi przeto obrazy art. 408 k.p.k. przypisanie oskarżonemu Henrykowi K. przywłaszczenia wyższej niż określona w uchylonym wyroku kwoty, zgodnie z sugestią zawartą w uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego, co czyni również bezzasadnym zarzut naruszenia przepisu art. 391 k.p.k. (...).