V KS 50/19

Sygn. akt V KS 50/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca) SSN Paweł Wiliński Protokolant Danuta Bratkrajc w sprawie M. F. oskarżonego z art. 207§1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2020r. skargi Prokuratury Okręgowej w P. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 października 2019r., sygn. IV Ka (…) uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 kwietnia 2019r., sygn. II K (…) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P. w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. II K (…) oskarżonego M. F. uznano za winnego popełnienia przestępstwa z art. 207§1 k.k. i za to skazano go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie tej kar warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata. 2 Zasądzono też zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonej oraz zobowiązanie w trybie art. 72 § 1 pkt 5 k.k. Orzeczenie to zostało zaskarżone apelacją obrońcy oskarżonego. Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 3 października 2019 r., sygn. IV Ka (…), uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania. Skargę na wyrok sądu odwoławczego złożyła Prokuratura Okręgowa w P. . W skardze zarzucono: - obrazę art. 437 § 2 k.p.k., przez uchylnie wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem ponownego przesłuchania świadków i wyjaśnienia rozbieżności między ich zeznaniami oraz precyzyjnego ustalenia początkowego okresu przestępczych zachowań oskarżonego, pomimo, że wydanie orzeczenia kasatoryjnego dopuszczalne jest wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu w całości, co nie zachodzi w niniejszej sprawie. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Argumentacja przedstawiona przez skarżącego w zarzucie i uzasadnieniu skargi jest zasadna. Sąd Odwoławczy rzeczywiście w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał jakichkolwiek przyczyn z art. 437 § 2 k.p.k., które nakazywałyby i co istotniejsze, zezwalały na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przepis ten został przez Sąd Okręgowy całkowicie zignorowany. Stwierdzić zatem wypada, że w sprawie nie zachodziły okoliczności o charakterze bezwzględnych przesłanek odwoławczych wskazanych w art. 439 k.p.k., oskarżony nie został uniewinniony przed Sądem Rejonowym, a zatem i reguła ne peius z art. 454 § 1 k.p.k. nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Nie wskazano też w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku żadnego powodu, który uzasadniałby konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego 3 w całości. Przeciwnie, Sąd Odwoławczy jednoznacznie zakreślił zakres kwestii wymagających ponownego przeprowadzenia. Wskazano zatem na konieczność: - ponownego przesłuchania świadków wskazanych w pkt 1 apelacji (6 osób) i wyjaśnienia rozbieżności między ich zeznaniami (w akcie oskarżenia wskazano 14 świadków, a na rozprawach przesłuchano też dalsze osoby), - precyzyjnego ustalenia początkowego okresu przestępczych zachowań oskarżonego i ich charakteru, - ponownego rozważenia poprawności przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, - zbadania, czy nie nastąpiło przedawnienie karalności. Żadna z tych czynności nie ma charakteru przesłanki z art. 437 § 2 k.p.k. pozwalającej na wydanie wyroku kasatoryjnego. W tej sytuacji, skargę oskarżyciela należy uznać za w pełni zasadną. Dostrzegając powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. W ponowionym postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy winien rozpoznać apelację obrońcy oskarżonego i ustosunkować się merytorycznie do podniesionego w niej zarzutu związanego z analizą zeznań świadków i ewentualnie uzupełnić ich przesłuchanie, a także ocenić poprawność przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego czynu oraz kwestię ustalenia czasu jego popełnienia oraz przedawnienia karalności. Żadna z tych czynności nie wymaga powrotu postępowania do etapu pierwszej instancji. Nie widać też w niniejszej sprawie żadnych przeszkód, które uniemożliwiałyby Sądowi Odwoławczemu wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.