V KZ 12/22

Sygn. akt V KZ 12/22 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie Z. K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 marca 2022 r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 24 stycznia 2022 r. o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt II AKz (…), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt IV K (…), na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w G., postanowieniem z dnia 4 listopada 2021 r., umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w sprawie Z. K. z uwagi na brak podstaw do wydania takiego orzeczenia. Na postanowienie to zażalenie złożył obrońca skazanego. Sąd Apelacyjny w (…), postanowieniem z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt II AKz (…), zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że za jego podstawę przyjął art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., w pozostałej zaś części utrzymał je w mocy. 2 W dniu 14 stycznia 2022 r. obrońca skazanego wniósł kasację od powyższego postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…), zarzucając mu rażące naruszenie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…), zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2022 r., sygn. akt WKK (…), odmówił przyjęcia tej kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. Obrońca skazanego wniósł zażalenie na to zarządzenie. Zaskarżył je w całości i zarzucił naruszenie przepisu art. 530 § 2 k.p.k. i art. 519 k.p.k., polegające na odmowie przyjęcia kasacji, mimo że orzeczenie Sądu odwoławczego kończy postępowanie w sprawie. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy Prezesowi Sądu Apelacyjnego w (...) celem nadania kasacji dalszego biegu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu, do którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia w razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 lub art. 429 § 1 k.p.k., albo gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…), wykonując z upoważnienia prezesa obowiązek wstępnej kontroli dopuszczalności kasacji, słusznie uznał, że kasacja wniesiona w niniejszej sprawie przez obrońcę skazanego od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt II AKz (…), którym w zasadniczej części utrzymano w mocy postanowienie Sądu I instancji o umorzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego, jest niedopuszczalna z mocy ustawy, jako że prawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia tego rodzaju postanowienia w tym trybie. Zgodnie bowiem z art. 519 k.p.k. kasacja stronie przysługuje wyłącznie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i 3 zastosowaniu środka zabezpieczającego z art. 93a Kodeksu karnego. W świetle przytoczonego przepisu, stronom nie przysługuje kasacja od innych prawomocnych postanowień sądu odwoławczego, choćby kończących postępowanie (por. D. Świecki, Komentarz do art. 519 k.p.k. [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany). Innymi słowy, jedynymi postanowieniami, od których strona może wnieść kasację (ograniczenie to nie dotyczy podmiotów określonych w art. 521 k.p.k.) są tylko te, które jednocześnie umarzają postępowanie, zyskały prawomocność i zawierają orzeczenie o zastosowaniu środków zabezpieczających (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II KZ 46/20). Do takich zaś postanowień nie należy wydane przez Sąd Apelacyjny w (…) postanowienie z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt sygn. akt II AKz (…), którym utrzymano w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego. Dlatego zaskarżone zarządzenie jako zgodne z obowiązującym prawem nie może być wzruszone. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.